ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ

Αλμυρή σταλαγματιά

 

Θάλασσα πλατιά

απέραντη και άγνωστη

γλυκιά και πικρή.

Χίλια τα ονόματά σου

αμέτρητα τα κάλλη

και η ομορφιά σου.

Θέλω νάρθω κοντά σου

να σαλπάρω,

να σεργιανίσω στα κύματά σου

να νιώσω την αλμύρα,

το πύρωμα του ήλιου

το κρύο της νύχτας

τη δροσιά της αυγής.

Να αισθανθώ

το απόλυτο σκοτάδι

του Ωκεανού,

να μάθω

τα απόκρυφα μυστικά σου.

Δεν χορταίνω

να σε κοιτάζω.

Κάθε φορά που σε βλέπω

σε ποθώ πιο πολύ,

μ’ έναν έρωτα δυνατό

που δεν σταματά

ούτε στα όνειρά μου.

Πλανεύτρα, ξελογιάστρα

έλα και πάρε με

στην αγκαλιά σου,

δώσε μου τα φιλιά σου

χάρισέ μου ένα κομμάτι

απ’ τα αιώνια νιάτα σου.

Θέλω να με νανουρίζεις

να μου λές τη ζωή σου

να ξετυλίγεις την ιστορία σου

και γω μαγεμένος,

γερμένος στην κουπαστή

να σ’ ακούω

ν’ απλώνω το χέρι

και να χαϊδεύω την αύρα σου

να πιάνω απαλά

τις πλεξούδες των μαλλιών σου

το γαλάζιο πρόσωπό σου

τις ανταύγειες των ματιών σου.

Μια θάλασσα πλατιά η ύπαρξή μου,

ένας ιριδισμός φωτός

το κορμί μου

μια αλμυρή σταλαγματιά

η αναπνοή μου.

 

Γιάννης Κανατσέλης

Leave a Reply

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *