ΜΕΤΑΝΟΙΑ, Η ΕΛΠΙΔΑ ΤΗΣ ΣΩΤΗΡΙΑΣ

(Κυριακή του Ασώτου)

ΑΣΩΤΟΣΟ Θεός έπλασε τον άνθρωπο κατ΄ εικόνα και ομοίωσή Του (Γέν. 1,26). λόγω άρρητης αγαθότητος. Και όρισε ως διαμονή του έναν υπέροχο κήπο, τον Παράδεισο και τον εγκατέστησε εκεί για να απολαμβάνει την ουράνια μακαριότητα. Στολισμένος με αρετή και σοφία, απελάμβανε τιμή και δόξα από τον Θεό. Όμως η ευτυχία αυτή δεν κράτησε πολύ, η αμαρτία νίκησε τον άνθρωπο και τον απομάκρυνε από τον Θεό και έγινε νεκρός πνευματικά και χωρίστηκε από την ζωοποιό ενέργεια του Θεού. Αναζήτησε σαρκικές τέρψεις, ψυχοφθόρες ηδονές, κακίες. Όπου υπήρχε όμως αφθονία πονηρών πράξεων, εκεί σπάνίζαν οι αρετές. Έτσι αποκόπηκε από τον Θεό και από την πηγή της αλήθειας. Την ίδια πορεία ακολουθεί και ο άσωτος της παραβολής.

Η παραβολή του ασώτου είναι μια διήγηση ζωντανή και παραστατική, παρμένη από την καθημερινή ζωή Είναι η παραβολή του σπλαχνικού πατέρα, που είναι ο Θεός, γεμάτος φιλανθρωπία και αγάπη για τον άνθρωπο. Απευθύνεται σε όλους τους ανθρώπους, που έφυγαν από κοντά του και τον σταυρώνουν καθημερινά με τα έργα τους. Σε αυτούς ο σπλαχνικός πατέρας απευθύνει μήνυμα ελπίδας, ότι υπάρχει άφεση αμαρτιών και μετά το βάπτισμα.

Ο άσωτος υιός, είναι σύμβολο κάθε ανθρώπου και κάθε εποχής. Είναι ο νέος, που θέλει να φύγει από το πατρικό του σπίτι, νομίζοντας ότι  μόνος του θα βρει την ευτυχία και φεύγει. Εγκαταλείπει τον πατέρα του και πηγαίνει σε μακρινή χώρα. Όχι τόσο να ζήσει σε άλλο τόπο, όσο να ζήσει με άλλο τρόπο, μακριά από την κηδεμονία του πατέρα του. Νόμος ο εαυτός του, η φιλαυτία του, η φιλαρέσκειά του. Τα αμαρτωλά του πάθη τον κατευθύνουν και τον υποδουλώνουν. Η φιλήδονη ζωή δεν τον χορταίνει και στερείται τα πάντα. Γίνεται άσωτος, δηλ. στερημένος σωτηρίας. Χάνει όλες τις αρετές και αποκτά κακίες. Στερείται τα πάντα, δεν του έχει μείνει τίποτε, εκτός από τα κακά της ασωτίας Στην χώρα, που πήγε, πολίτες είναι οι δαίμονες και αυτός μετανάστης. Πεινάει και βόσκει χοίρους, τρέφεται με ξυλοκέρατα, δηλ. με την αμαρτία..

Κάποια στιγμή συνέρχεται, θυμάται την ευτυχία του πατρικού του σπιτιού, την αγάπη του Πατέρα του, την καλοσύνη του. Θυμάται ότι δεν τον εμπόδισε να φύγει, μήπως για να διδαχθεί από τα λάθη του; «Παιδεύσει σε η αποστασία σου και η κακία σου ελέγξει». (Ιερ.2,10). Ο Κύριος βλέποντας πολλάκις την αναισθησία του ανθρώπου του επιτρέπει τιμωρίες για να παιδαγωγηθεί από τις πράξεις του και να γυρίσει πάλι κοντά Του. Πραγματικά στο σκοτισμένο  του μυαλό, έρχονται σκηνές από τις ευεργεσίες που απολάμβανε. Και αυτές τις έχει απολέσει. Αναρωτιέται, γιατί απομακρύνθηκε από εκείνη την ευτυχισμένη ατμόσφαιρα; Ο πατέρας του θα τον περιμένει, κλαίει και οδύρεται, με κατεβασμένα μάτια στη γη, παρακαλεί να του δώσει σταγόνες δακρύων, σαν μέσον μετανοίας.

Ο υιός γυρίζει μετανοημένος «δεν είμαι άξιος να λέγομαι υιός σου». Αμάρτησα, είμαι ένοχος, δεν χρειάζομαι δικαστή να με δικάσει, δικαστής είναι η συνείδησή μου. Ο Πατέρας τον αγκαλιάζει, τον φιλεί, κλαίει, γιατί εγύρισε το «χαμένο πρόβατο». Ετοιμάζει συμπόσιο και πανηγύρι, όλο το σπίτι είναι λαμπρό και χαρούμενο. Θα αναρωτηθεί κανείς, αυτή ήταν η αμοιβή της κακίας; Όχι, αλλά η αμοιβή της μετανοίας. Εάν έπρεπε να τιμωρηθεί, ετιμωρήθη στα ξένα, που βρισκόταν. Στον Πατέρα του επανήλθε, δεν μπορούσε να θυμηθεί τα προηγούμενα, αλλά να φερθεί με συμπάθεια, αγάπη, όπως αρμόζει σε Πατέρα και εδώ είναι ο ουράνιος Πατέρας, που δέχεται όλους τους πεπλανημένους και χαίρεται που σώθηκαν από την αμαρτία.

Έτσι με την χάρη του Σωτήρος μας Θεού, θα επιτύχομε την άφθαρτη ζωή. Ο Κύριος για την επιστροφή και την μετάνοιά μας, θα συγχωρέσει και θα παραγράψει τις αμαρτίες μας, ως ελεήμων και εύσπλαχνος.

Μαρία Τσακανίκα

Leave a Reply

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *