Μπάνιο στην σκάφη… κάθε Σάββατο

σκάφηΣάββατο, οπωσδήποτε Σάββατο, κάθε Σάββατο, ζέσταινε ή μάνα μου νερό στο μπουγαδοτσίκαλο. Ύστερα, το έβαζε στον κουβά, έριχνε και κρύο να μη μας κάψει (μέχρι να ξεκινήσει βέβαια αυτό είχε παγώσει). Στην καλύτερη περίπτωση το χειμώνα άναβε η ξυλόσομπα. Πρώτα σκύφταμε και μας έλουζε με πράσινο σαπούνι τα μαλλιά, ρίχνοντας νερό με το κουμαράκι, (νομίζω ότι τα ξέπλενε ελαφρώς.. γιατί που να φτάξει το νερό).

Μετά, στο ίδιο νερό μπαίναμε τσιτσίδι. Μας έτριβε την πλάτη πάλι με πράσινο σαπούνι. Ο ζόρες ήταν τα γόνατα και οι αγκώνες που ήταν μέσα στην κάσα.. Ολοκάσαστοι ήμασταν ειδικά το καλοκαίρι που γυρίζαμε και παίζαμε πέρα δόθε. Το σαπούνι που χρησιμοποιούσαμε, ήταν αυτό που έμενε αφού έλιωνε κατά το ήμισυ, της μπουγάδας αλλά και όταν αυτό γινόταν πολύ μικρό, με άλλα μικρά σαπουνάκια, (αποσαπουνίδες) τα τυλίγαμε σ’ ένα πανάκι και μ’ αυτό λουζόμασταν… ήταν και το σφουγγαράκι μας! Αν έμπαινε το σαπούνι στα μάτια , ήτανε ξεκαπυρωμένα μια εβδομάδα.

Συνήθως είχαμε και θεατές τα άλλα μέλη της οικογένειας ή και καμιά γειτόνισσα. Ήταν τόσο φυσιολογικό που δεν αντιδρούσε (νομίζω) κανείς. Μετά βάζαμε λίγο αλάτι στην κεφαλή για τη γλωσσοφαγιά, γιατί λέει λουσμένους πιάνει πια εύκολα το κακό μάτι.

Leave a Reply

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *