Ο ΙΠΤΑΜΕΝΟΣ ΓΛΑΡΟΣ ΤΟΥ ΤΣΕΧΩΦ ΣΤΟ ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ ΠΕΙΡΑΙΑ

Γράφει η Ζέτα Φλισκανοπούλου

ΓΛΑΡΟΣ1

Είμαι ένας γλάρος. Όχι, δεν είν’ αυτό… Θυμάσαι που σκότωσες κάποτε ένα γλάρο; Ένας άνθρωπος πέρασε κατά τύχη, τον είδε, και μη έχοντας τίποτα άλλο να κάνει τον κατάστρεψε… Ένα θέμα για μικρό διήγημα… Όχι, δεν είν’ αυτό… μ’ όλο που…

Τι έλεγα;… Α, για τη σκηνή. Ναι, τώρα πια δεν είμ’ έτσι. Τώρα είμαι μια πραγματική ηθοποιός, παίζω με πάθος, μ’ ενθουσιασμό, μεθώ πάνω στη σκηνή, νιώθω πως είμαι ωραία… Και τώρα, αφότου βρίσκομαι δω, περπατώ τριγύρΓΛΑΡΟΣ2ω και σκέφτομαι, σκέφτομαι, και νιώθω πως η ψυχή μου γίνεται κάθε μέρα πιο δυνατή! Τώρα το ξέρω, το καταλαβαίνω, Κώστια, πως στη δουλειά μας – στο παίξιμο ή στο γράψιμο – κείνο που αξίζει δεν είναι η φήμη, δεν είναι η δόξα, μήτε εκείνα που ονειρευόμαστε, αλλά το να μάθεις πώς να κάνεις υπομονή… Να μάθεις να σηκώνεις το σταυρό σου και να ’χεις πίστη. Εγώ τώρα πιστεύω, κι αυτό με κάνει να πονώ λιγότερο. Κι όταν σκέφτομαι την τέχνη μου, την αποστολή μου, δε φοβάμαι

Ένα αποπνικτικό και μοιραίο καλοκαιρινό βράδυ, ο πολλά υποσχόμενος νέος συγγραφέας Τρέπλιεφ ανεβάζει το πρώτο του θεατρικό έργο στον κήπο του πατρικού εξοχικού, με σκοπό να εντυπωσιάσει, μέσα από έναν καινούργιο, επαναστατικό τρόπο έκφρασης, τους καλεσμένους της μητέρας του, αλλά και την ίδια, την διάσημη ντίβα του θεάτρου Αρκάντινα.

Πρωταγωνίστρια του έργου του, η αγαπημένη του και επίδοξη ηθοποιός Νίνα.

Το πρόωρο και άδοξο τέλος της παράστασης του νεαρού συγγραφέα θα φέρει απρόβλεπτες, κωμικές και τραγικές, συνέπειες για όλους τους παρευρισκόμενους, που θα σφραγίσουν τις ζωές τους για πάντα.

Ο «Γλάρος» του Τσέχοφ είναι το έργο για τις βασανιστικές, οδυνηρές αναζητήσεις του αληθινού νοήματος της ζωής, της γενικής ιδέας, του σκοπού της ύπαρξης, της ξεκάθαρης, συγκεκριμένης κοσμοθεωρίας, χωρίς την οποία η ζωή είναι «ολοκληρωτική ματαιότητα, φρίκη».

Οι συνθήκες, στις οποίες ανέβηκε ο «Γλάρος», ήταν δύσκολες και πολύπλοκες. Ο Αντόν Πάβλοβιτς Τσέχωφ ήταν βαριά άρρωστος. Η φυματίωση εμφάνισε επιπλοκή. Η ψυχική του κατάσταση ήταν τέτοια, που δεν θα μπορούσε να περάσει για δεύτερη φορά μια αποτυχία του «Γλάρου» παρόμοια με εκείνη, στο πρώτο του «ανέβασμα» στην Αγία Πετρούπολη. Η πρεμιέρα του «Γλάρου» πραγματοποιήθηκε στις 17 Δεκεμβρίου 1896 στο «Θέατρο Αλεξαντρίισκι».

Ήδη από την πρώιμη αρχή της υπόθεσης έγινε φανερό, πως το έργο δεν εκλαμβάνεται από το κοινό καθόλου, όπως υπέθεταν ο συγγραφέας και οι συντελεστές. Την επομένη της πρεμιέρας όλες οι πρωινές εφημερίδες της Αγίας Πετρούπολης μιλούσαν για «ναυάγιο» της παράστασης, ενώ οι κριτικές επισήμαιναν το μέγεθος και το σκανδαλώδες της αποτυχίας.

Το ανέβασμα του «Γλάρου» στο «Θέατρο Τέχνης» της Μόσχας (1898) αποκάλυψε στο κοινό την τέχνη του Τσέχωφ – δραματουργού. Η παράσταση πραγματοποιήθηκε με μεγάλη επιτυχία. Ο ιπτάμενος γλάρος έγινε το έμβλημα του «Θεάτρου Τέχνης» της Μόσχας.

Βασισμένος στην ιδέα, εμμονικά κεντρική στον Τσέχοφ, ότι όλα στη ζωή είναι θέατρο και όλα στο θέατρο είναι ζωή, ο σκηνοθέτης Γιάννης Χουβαρδάς,με επίσημη πρεμιέρα στις 15 Νοεμβρίου, τοποθετεί την δράση του έργου μέσα στο ίδιο το Δημοτικό Θέατρο του Πειραιά: στη σκηνή του, στην αίθουσα και τα καθίσματα των θεατών, στους διαδρόμους του, στις εισόδους και τις εξόδους του, χρησιμοποιώντας σχεδόν αποκλειστικά τον εξοπλισμό του -τα φώτα του, την αυλαία του, τους μηχανισμούς του, και υπηρετώντας τη γραμμή της ακραίας αφαίρεσης που έχει ακολουθήσει αρκετές φορές τα τελευταία χρόνια, στηριζόμενος κατά κύριο λόγο στους αληθινά ταλαντούχους ηθοποιούς

«Χρειαζόμαστε νέους τρόπους έκφρασης. Χρειαζόμαστε νέους τρόπους, κι αν δεν μπορούμε να τους δημιουργήσουμε καλύτερα να μην κάνουμε τίποτα» λέει ο Τσέχωφ δια στόματος Τρέπλιεβ στο «Γλάρο» «Βλέπεις τη ζωή όχι μόνο μέσα από τις κορυφές και τις αβύσσους της, αλλά μέσα από την τριγύρω σου καθημερινότητα» «Ο γλάρος είναι ένα τόσο δυνατό πουλί και την ίδια στιγμή τόσο ευάλωτο» έλεγε χαρακτηριστικά ο Τσέχωφ παρομοιάζοντας τη Νίνα με γλάρο στο ομώνυμο έργο του.

 

Συντελεστές Απόδοση, Σκηνοθεσία: Γιάννης Χουβαρδάς Σκηνικά: Εύα Μανιδάκη Κοστούμια: Ιωάννα Τσάμη Μουσική: Δημοσθένης Γρίβας Φωτισμοί: Λευτέρης Παυλόπουλος Βοηθός σκηνοθέτη: Σύλβια Λιούλιου Διεύθυνση παραγωγής: Ρένα Ανδρεαδάκη Β’ Βοηθοί σκηνοθέτη: Ασημίνα Ξυλά, Ιωάννα Πιταούλη Βοηθός σκηνογράφου: Θάλεια Μέλισσα Βοηθός ενδυματολόγου: Ιφιγένεια Νταουντάκη Δημιουργία Video: Δημοσθένης Γρίβας Παίζουν: Καρυοφυλλιά Καραμπέτη (Αρκάντινα) Νίκος Κουρής (Τρέπλιεφ) Ακύλλας Καραζήσης (Τριγκόριν) Νίκος Χατζόπουλος (Σόριν) Δημήτρης Ήμελλος (Ντορν) Άλκηστις Πουλοπούλου (Νίνα) Δημήτρης Παπανικολάου (Μεντβεντένκο) Άννα Καλαϊτζίδου (Μάσα) Δημήτρης Μπίτος (Σαμράγιεφ) Σύρμω Κεκέ (Πολίνα).

Leave a Reply

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *