Ο ΥΜΝΟΣ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ.ΠΡΟΣ ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ Α΄ ΕΠΙΣΤΟΛΗΣ ΤΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΠΑΥΛΟΥ

ΤΣΑΚΑΝΙΚΑΟ Ύμνος της Αγάπης, ένας ύμνος, όπου υμνείται η μεγαλυτέρα όλων των αρετών, η αγάπη, της οποίας δημιουργός και εμπνευστής είναι ο ίδιος ο Θεός. Η αγάπη είναι δώρον του Θεού στον άνθρωπον.

Είναι ο Ύμνος των Ύμνων την Καινής Διαθήκης. Ένα άριστο ποίημα, που περιέχει καταπληκτικές αλήθειες, που φωτίζουν και εξυψώνουν τον άνθρωπον.

Τον Ύμνον αυτόν τον έγραψεν ο Απόστολος Παύλος, το 55μ.Χ.για να δείξει το μεγάλο χάρισμα της Αγάπης και την αξίαν της. (Α΄ Κορ.12:27-13:8).

Ο Παύλος ήταν «το στόμα του Χριστού», γι’ Αυτόν διαρκώς μιλούσε και ο ίδιος ο Κύριος τον ανέβασε στον ουρανόν μαζί με τους Αγγέλους. Ο δε Χρυσόστομος ήταν «το στόμα του Παύλου», Τον οποίον εγκωμιάζει, γράφοντας:

«Η ψυχή του Παύλου ήταν λιβάδι αρετών και κήπος πνευματικός. Η Χάρις του Αγίου Πνεύματος τόσον είχεν εκχυθεί, ώστε έγινεν σκεύος εκλογής. Γι’ αυτό εγέννησεν θαυμάσιους ποταμούς σοφίας, που ποτίζουν όχι την γην, αλλά τις ψυχές των ανθρώπων. Είχεν όλα τα χαρίσματα, που είχαν όλοι οι Άγιοι και ακόμα περισσότερα, μόνον με τους Αγγέλους μπορούσε να συγκριθεί. Αυτός λοιπόν ήταν ο μόνος, που θα μπορούσε να γράψει ένα τέτοιον  υπέροχον Ύμνον για την Αγάπη». (Άπαντα Ιωαν. Χρυσ. Τόμος 24ος σελ. 43)

Η λέξις ΑΓΑΠΗ, υπάρχει σε όλα τα Ευαγγέλια, η εντολή του Κυρίου ήταν «Αγαπάτε αλλήλους», (Ιωαν.ιγ΄34-35). Διότι, όταν αγαπάς τον πλησίον σου, αγαπάς τον Θεόν και φθάνεις μέχρις αυτοθυσίας. Η σταυρική θυσία του Χριστού δεν ήταν αγάπη, για τον πλανηθέντα άνθρωπον;

Οι πρώτοι Χριστιανοί, όπως αναφέρουν τα Ευαγγέλια, τα είχαν όλα κοινά «Πάντες οι πιστεύοντες ήσαν επί τω αυτώ καί είχον άπαντα κοινά… ». (Πραξ. Αποστ. Β΄44-45), αυτό ήταν αγάπη, αφού κανείς δεν εστερείτο τίποτε.

Στον Ύμνον, που θα ακολουθήσει, περιγράφεται, ο ρόλος της αγάπης στη ζωή του ανθρώπου, τα χαρακτηριστικά της και η αξία της.

Θα γραφτεί εις την καθαρεύουσαν και σε κάθε στίχον θα ακολουθεί η μετάφρασις, μέσα σε παρένθεσιν:

Αν ταις γλώσσαις των ανθρώπων λαλώ και των αγγέλων, αγάπην δε μη έχω, γέγονα χαλκὸς ηχών ή κύμβαλον αλαλάζον.

(Αν μιλώ όλες τις γλώσσες και των ανθρώπων και των Αγγέλων και δεν έχω αγάπη γίνομαι ήχος χάλκινης καμπάνας ή μουσικού οργάνου κρότος).

Καὶ εὰν έχω προφητείαν και ειδώ τα μυστήρια πάντα και πάσαν την γνώσιν, και εὰν έχω πάσαν την πίστιν, ώστε όρη μεθιστάνειν, αγάπην δε μη έχω, ουδέν εἰμι.

(Και αν έχω χαρίσματα προφητείας, γνωρίζω όλα τα μυστήρια του Θεού και έχω όλες τις γνώσεις και αν έχω πίστιν και μετακινήσω όρη,  αν δε έχω αγάπην, δεν είμαι τίποτα.)

Και εάν ψωμίσω πάντα τὰ υπάρχοντά μου, και εὰν παραδώ το σώμα μου ίνα καυθήσομαι, αγάπην δε μη έχω, ουδὲν ωφελούμαι.

(Και αν πωλήσω όλα τα υπάρχοντά μου, για να αγοράσω ψωμί για αυτούς, που δεν έχουν και αν παραδώσω το σώμα μου για να καεί και δεν έχω αγάπη, καθόλου δεν ωφελούμαι).

Η αγάπη μακροθυμεί, χρηστεύεται, η αγάπη ου ζηλοί, η αγάπη ου περπερεύεται ου φυσιούται, ουκ ασχημονεῖ, ου ζητεί τα εαυτής, ου παροξύνεται, ου λογίζεται το κακόν, ου χαίρει τη αδικίᾳ, συγχαίρει δε τη αληθείᾳ·πάντα στέγει, πάντα ελπίζει, πάντα υπομένει.

(Όποιος αγαπάει, είναι γεμάτος ευσπλαχνία, είναι μακρόθυμος, είναι ευεργετικός και ωφέλιμος, η αγάπη δεν ζηλεύει, δεν καυχιέται, δεν υπερηφανεύεται, δεν πράττει άσχημα πράγματα, δεν ζητά δεν ζητά το συμφέρον της, δεν ερεθίζεται, από θυμό και οργή, δεν ζητά το κακόν, δεν χαίρεται με την αδικίαν, εγκωμιάζει την αλήθειαν, τα πάντα ανέχεται, πάντα ελπίζει, πάντα υπομένει).

Η αγάπη ουδέποτε εκπίπτει, είτε δε προφητείαι καταργηθήσονται, είτε γλώσσαι παύσονται, είτε γνώσις καταργηθήσεται.

(Η αγάπη ποτέ δεν ξεπέφτει, είτε καταργηθεί το χάρισμα της προφητείας, είτε οι ξένες γλώσσες είτε όλες οι γνώσεις).

Εκ μέρους δε γινώσκομεν και εκ μέρους προφητεύομεν, όταν δε έλθει το τέλειον, τότε το εκ μέρους καταργηθήσεται.

(Τώρα η γνώσις μας είναι περιορισμένη, όμως κατά την Δευτέραν Παρουσίαν θα λάβομεν την τέλειαν γνώσιν από τον Θεόν, τότε το ολίγον θα καταργηθεί).

Νυνί δε μένει πίστις, ελπίς, αγάπη, τα τρία ταύτα. Μείζων δε τούτων η αγάπη.

(Τώρα όμως απομένουν μόνον τρία, η πίστις, η ελπίδα και η αγάπη. Μεγαλυτέρα όμως όλων είναι η «ΑΓΑΠΗ».

Άρα η αγάπη είναι πιο πλούσια από τα υλικά αγαθά και χωρίς αυτήν ο άνθρωπος δεν έχει καμίαν ηθικήν αξίαν και δεν μπορεί να εφαρμόσει και καμίαν άλλην αρετήν.

Αγαπητοί μου Αναγνώστες, ας μην μένει η αγάπη στην καρδιά μας ως συναίσθημα, αλλά να γίνεται πράξις, αυτό είναι διαπίστωσις της ζωντανής αγάπης.

Mαρία Τσακανίκα

Leave a Reply

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *