Παγκόσμια μέρα του παιδικού βιβλίου.Η 2α Απριλίου

ΚΑΝΑΤΣΕΛΗΣ ΓΙΑΝΝΗΣΤα περισσότερα πράγματα σε αυτό τον κόσμο είναι αφιερωμένα στα παιδιά. Και τούτο γιατί τα παιδιά είναι ότι ομορφότερο και τρυφερότερο έχουμε. Είναι το άλφα και το ωμέγα της ζωής μας. Είναι η αφετηρία και το τέρμα της ύπαρξής μας. Έτσι ήταν μάλλον παράδοξο να μην γιορτάζεται παγκόσμια και η μέρα που είναι αφιερωμένη στο παιδικό βιβλίο. Στο βιβλίο δηλαδή που αναπτύσσει, διασκεδάζει και μορφώνει τα παιδιά.

Εμείς δεν θα πούμε πολλά, θα αναφερθούμε όμως σε έναν Έλληνα, συγγραφέα και ποιητή, της αρχαιότητας που κατάφερε με τους μύθους του και τα παραμύθια του να κάνει τους ανθρώπους, μικρούς και μεγάλους, να δουν με άλλο μάτι τη ζωή. Ποιος δεν γνωρίζει τον Αίσωπο; Ποιος αγνοεί τον μεγάλο αυτό μυθοποιό; Έχουν γραφεί τόσο πολλά γι’ αυτόν, τον ανθρώπινο θρύλο. Κανείς δεν ξέρει αν έζησε πραγματικά και ποια χρονολογία. Υποθέτουμε όμως, από τις μαρτυρίες που έχουμε, ότι γεννήθηκε κοντά στο τέλος του 7ου π.χ Αιώνα ή στις αρχές του 6ου. Πιθανές πατρίδες του ήταν η Θράκη, η Σάμος, οι Σάρδεις και η Αίγυπτος.

Αν και δεν έχουμε καμία πληροφορία για τη ζωή του, ακόμα και σήμερα, ο Αίσωπος είναι ένας αξεπέραστος θρύλος. Οι Μύθοι του Αισώπου έχουν μεγαλώσει χιλιάδες γενιές. Αναφέρεται μάλιστα, ότι ο Σωκράτης, ο μέγιστος αυτός των σοφών, συνήθιζε να τους απαγγέλλει τραγουδιστά. Χάρις στη μεγάλη αγάπη που έτρεφαν σε αυτούς οι Έλληνες, σώθηκαν από το χρόνο, περίπου 400 μύθοι. Είναι αξιοσημείωτο ότι από αυτή την αγάπη, μεταφέρθηκαν στόμα με στόμα για περισσότερους από είκοσι αιώνες. Καταγράφηκαν για πρώτη φορά, συστηματικά, τον 14ο μ.χ αιώνα, από το μοναχό Μάξιμο Πλανούδη. Αυτό είναι κάτι το φανταστικό, αν αναλογιστεί κανείς ότι τίποτα δε διαρκεί προφορικά τόσο πολύ. Οι μύθοι όχι μόνο άντεξαν στο χρόνο, αλλά και όσοι μύθοι δεν είχαν κάποιον «πατέρα», αποδιδόντουσαν στον Αίσωπο. Αυτή την απήχηση έχει ο Αίσωπος. Ακόμα και σήμερα, υπάρχουν άνθρωποι που ενώ δεν ξέρουν να διαβάζουν, γνωρίζουν απ’ έξω τους περισσότερους μύθους του Αισώπου. Και τους αναφέρουν σε κάθε ευκαιρία.

Οι μύθοι του Αισώπου έχουν χαρακτήρα Ηθικό και Λογοτεχνικό. Είναι αριστουργήματα θα μπορούσε να πει κανείς. Για πρώτη φορά, μικρά πεζά κομμάτια, έχουν τόσο μεγάλη σπουδαιότητα. Είναι η πρώτη φορά που η πεζογραφία μπαίνει στο στίβο της λογοτεχνίας και στέκεται, με αξιώσεις, απέναντι στην παντοδύναμη Ποίηση.

Ο Αίσωπος φαίνεται ότι έζησε τον καιρό που βασίλευε ο περίφημος βασιλιάς Κροίσος. Οι θρύλοι τον θέλουν να έρχεται δούλος στην Ελλάδα και να απελευθερώνεται με τη βοήθεια Ελλήνων σοφών, που διέκριναν στον δούλο εκείνο μια εξαιρετική ιδιοφυΐα. Ταξίδεψε σε όλο τον τότε γνωστό κόσμο και παντού γινόταν δεκτός με ιδιαίτερη προσοχή και αγάπη. Ένα μεγάλο διάστημα έμεινε και στην αυλή του Κροίσου, απολαμβάνοντας πολλές τιμές λόγω του καλού χαρακτήρα του και του σπινθηροβόλου πνεύματός του.

Από τον Κροίσο, λένε οι παραδόσεις, στάλθηκε στην Ελλάδα, στο Μαντείο των Δελφών, προκειμένου να παραδώσει τις προσφορές και να προσκυνήσει. Στο Μαντείο των Δελφών, ο Αίσωπος είδε όλη την απάτη και την απληστία των ιερέων και προσπάθησε να τους συνετίσει. Οι Ιερείς όχι μόνο τον είδαν εχθρικά αλλά, πολύ χειρότερο, έκρυψαν στις αποσκευές του ένα χρυσό κύπελλο, δώρο στο Μαντείο, από άλλους επισκέπτες, και τον κατηγόρησαν για ιερόσυλο και κλέπτη.

Το Δικαστήριο, κατά κάποιο τρόπο, των κατοίκων των Δελφών, τον καταδίκασε σε θάνατο και τον κατακρήμνισαν από την κορυφή του Παρνασσού. Ενώ δηλαδή ήταν ένας ακέραιος χαρακτήρας, ένας έντιμος πολίτης, ένας σοφός δάσκαλος, ένας μεγάλος παιδαγωγός και λογοτέχνης, πέθανε σαν έναν κοινό εγκληματία, έναν ληστή ή δολοφόνο.

Αυτή δυστυχώς είναι η μοίρα των μεγάλων ατόμων της ιστορίας. Διαπομπεύονται, γιατί αγαπούν το κράτος τους. Γίνονται θυσία στο βωμό της πατρίδας, γιατί φέρνουν την πρόοδο. Μένουν σταθεροί στις θέσεις του και δεν υποχωρούν, γιατί μετρούν πρώτα το πνεύμα και μετά τη σάρκα. Ακόμα και σήμερα, όλοι οι μύθοι του, έχουν όχι μόνο μια διαχρονικότητα αλλά και μια αυξανόμενη επιρροή στις μάζες των ανθρώπων, όλου του κόσμου.

Σήμερα λοιπόν που γιορτάζει το παιδικό βιβλίο, που ίσως έγινε γνωστότερο με τα παραμύθια διάφορων Ευρωπαίων, όπως ο Άντερσεν, ή Ελλήνων, όπως ο Λουντέμης, η Ζέη, ο Τριβιζάς κ.α, να αγοράσουμε ένα βιβλίο για το δικό μας το παιδί και να του το διαβάσουμε, αν είναι μικρό και δεν μπορεί από μόνο του. Αν μάλιστα η ευαισθησία περισσεύει στην καρδιά μας ας αγοράσουμε και κάποια άλλα παιδικά βιβλία και ας πάμε σε κάποιο ίδρυμα με παιδιά και ας τους τα προσφέρουμε. Ένα βιβλίο μπορεί να κάνει μια παιδική ψυχούλα ακόμα πιο τρυφερή. Πάσχα έρχεται, ημέρες Πάθους και Αγάπης ξημερώνουν! Μην το ξεχνάμε!

Γιάννης Κανατσέλης

Leave a Reply

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *