Προσπαθώ

Να εστιάσω τη ζωή.

Να βρω τον ρυθμό.

Να βγω απ’ τ’ αδιέξοδο.

Ένας αγώνας χωρίς αρχή

μα ούτε και τέλος.

Μια ανάσα κοφτή

κι ένας πόνος στο στήθος.

Μια ιαχή,

ένα σάλτο.

Αμφιλεγόμενη η νίκη.

Το εμπόδιο καταρρέει

έτσι απλά,

από μόνο του,

χωρίς ιδιαίτερη πίεση.

Όπως τα τείχη

του Ιησού του Ναυή,

σαν μια κατολίσθηση.

Ανίκητο όπλο η φωνή,

έχει πάντα επιτυχία

γιατί διεισδύει παντού,

αποσυνθέτει τα σαθρά,

νεκρώνει κάθε αντίσταση.

Είναι αδύνατο,

να κερδίσεις χωρίς φωνή.

Αν δεν βγάλεις την κραυγή

δεν θα νικήσεις.

Αν δεν βάλεις νερό στ’ αυλάκι

δεν θα ποτίσεις.

 

Γιάννης Κανατσέλης

Leave a Reply

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *