Συν-δεδεμένοι στην οικογένεια «εν μέσω κορονοϊού»

 

Νίτη ΕιρήνηΗ περίοδος που διανύουμε είναι πραγματικά δύσκολη, όχι μόνο σε ό,τι αφορά την απειλή μας από τον ιό Covid-19 και τη μετάδοσή του, αλλά και τον φόβο μας γι αυτόν.

Μετρούμε καθημερινά απώλειες σε όλο το φάσμα της προσωπικής, κοινωνικής και οικονομικής ζωής, καθώς με τα «όχι» και τα «μην» χάνουμε κομμάτια της καθημερινότητάς μας, που μας συνόδευαν για χρόνια.

Είναι αλήθεια! Βιώνουμε όλοι συνθήκες πρωτόγνωρες και συνάμα απειλητικές, που προάγουν τον φόβο και αυξάνουν τα επίπεδα του άγχους μας. Είναι αναμενόμενο και λογικό, μέχρι ενός σημείου βέβαια. Το άγχος δεν είναι μόνο αναμενόμενο, αλλά αποδεκτό και πολύ χρήσιμο, καθώς μας κινητοποιεί να είμαστε προσεκτικοί και να τηρούμε τους κανόνες για την πρόληψη της μετάδοσης του ιού. Αυτό το άγχος είναι το λειτουργικό άγχος που το χρειαζόμαστε, προκειμένου να προσέχουμε την υγεία μας.

Δύο τρόποι, για να διατηρήσουμε το άγχος μας σε αυτά τα επιθυμητά επίπεδα είναι:

  1. Αρχικά να μην προσπαθούμε να αποφύγουμε τις δύσκολες σκέψεις που έρχονται στο μυαλό μας, γιατί αυτό αποτελεί και μια παροδική λύση, αλλά να μην «κάνουμε και διάλογο μαζί τους». Αυτό σημαίνει ότι αφού ξέρουμε ότι ακολουθούμε τις οδηγίες για την σωστή προφύλαξή μας, κάθε αρνητική σκέψη έρχεται για να μας ταράξει και όχι να μας προφυλάξει. Οπότε απλά την αφήνουμε να περνάει λέγοντας στον εαυτό μας: «Είναι φυσική η ανησυχία μου, αλλά ξέρω ότι προστατεύομαι σωστά. Αυτό θέλω να κρατήσω στη σκέψη μου». Δεν προσπαθώ ούτε να παλέψω με την αρνητική σκέψη, γιατί τότε διαλέγομαι – κουβεντιάζω μαζί της ούτε να την μετατρέψω σε θετική, αν δυσκολεύομαι να διαχειριστώ πιο κριτικά την παρούσα κατάσταση
  2. Μας κατακλύζουν τα ΜΜΕ και τα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης με πολλές πληροφορίες, οι οποίες, αν δεν φιλτραριστούν και δεν περάσουν από την κριτική μας ματιά, θα μας οδηγήσουν, πιθανώς, στο να πλάθουμε καταστροφικά σενάρια, που αυξάνουν φυσικά τον φόβο και το άγχος μας

Όταν όμως το άγχος γιγαντώνεται, σε σημείο να χάσουμε μέρος της λειτουργικότητάς μας, είναι απαραίτητο να συμβουλευτούμε έναν ειδικό. Υπάρχουν φορείς που προσφέρουν βοήθεια σε όσους το έχουν ανάγκη: ΤΗΛΕΦΩΝΙΚΗ ΓΡΑΜΜΗ ΨΥΧΟΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΗΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΟΡΩΝOΪΟ, μια Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης από το ΕΚΠΑ και την Α΄ Πανεπιστημιακή Ψυχιατρική Κλινική του ΕΚΠΑ, Αιγινήτεο Νοσοκομείο: (i) Τηλεφωνική γραμμή βοήθειας: Δευτέρα έως Παρασκευή στο τηλέφωνο 210 7297 957 από 10.00 π.μ. έως 04.00 μ.μ. | Σάββατο & Κυριακή στο τηλέφωνο 210 7289 240 από 10.00 π.μ. έως 04.00 μ.μ. (ii) Τηλεδιάσκεψη μέσω Skype: Καθημερινά από 09:00 π.μ. έως 07:00 μ.μ. (Aiginitio1-5), η Ελληνική Ψυχιατρική Εταιρία, πληροφορίες στο www.psych.gr, καθώς και άλλοι ιδιωτικοί φορείς που επιθυμούν να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους στους συνανθρώπους μας

Προσοχή χρειάζεται, ώστε να μην χρησιμοποιήσουμε αγχολυτικά φάρμακα ή ψυχοφάρμακα, χωρίς την προτροπή και τις οδηγίες του ψυχιάτρου.

Είναι απαραίτητο να διατηρήσουμε την ψυχραιμία και τη νηφαλιότητα της σκέψης μας απέναντι σε αυτή την αποσταθεροποίηση που διευρύνεται καθημερινά. Είναι όμως και στο χέρι μας να την βιώσουμε σαν να είμαστε εγκλωβισμένοι ή ελεύθεροι.

Σίγουρα δεν επιλέξαμε τον περιορισμό μας στο σπίτι. Τον δεχθήκαμε αναγκαστικά. Είμαστε όμως ελεύθεροι να επιλέξουμε το πώς θα βιώσουμε εμείς αυτή τη δοσμένη κατάσταση. Το αν θα την δούμε σαν ευκαιρία να έρθουμε κοντά, με έναν διαφορετικό τρόπο, με τα αγαπημένα μας πρόσωπα, να τα «ξαναγνωρίσουμε», ύστερα από πολύ καιρό, με έναν άλλο επίσης τρόπο ή αν θα την δούμε σαν τη φυλακή μαζί με άλλους έγκλειστους που όλοι περιμένουμε τη μέρα της αποφυλάκισης, για να τρέξουμε προς τη ζωή, μακριά από αυτούς αλλά και τους εαυτούς μας, πάλι στη δική μας ελεύθερη επιλογή ανήκει. Κανείς δεν μας υποχρεώνει να κρατάμε αποστάσεις στην ψυχική μας σύνδεση με κανέναν, πόσο μάλλον με την οικογένειά μας.

Επιλέγοντας, λοιπόν, την πρώτη μου δήλωση, επισυνάπτω παρακάτω ορισμένες δραστηριότητες που μπορείτε να κάνετε με τα παιδιά σας, αναλόγως της ηλικίας τους, αυτές τις ημέρες που είστε μαζί και ίσως έρθει όλη η οικογένεια «πιο κοντά», με τον τρόπο που θα επιλέξει.

Δεν παραλείπουμε βέβαια δραστηριότητες για τη συναισθηματική ανάπτυξη και καλλιέργεια. Τα παραμύθια είναι πάντα στο προσκήνιο, καθώς είναι κατάλληλα για μικρούς και μεγάλους.

Εκεί που χρειάζεται να είμαστε σαφείς και σταθεροί είναι τα χρονικά όρια μπροστά στην οθόνη. Αν το κάνουμε με συνέπεια, τότε κάποια στιγμή, πολύ σύντομα, τόσο εμείς όσο και τα παιδιά μας θα σκεφτούμε ιδέες όχι μόνο γι’ αυτές τις δραστηριότητες που προτείνονται, αλλά πολύ περισσότερες και πιο ταιριαστές στη δική μας ιδιοσυγκρασία.

Ας μην ξεχνάμε πως αλλάζοντας τις εξωτερικές συνθήκες, στον βαθμό που δεχόμαστε ότι είμαστε ελεύθεροι, μπορούμε να αλλάξουμε τον τρόπο σκέψης και λειτουργίας μας. Μακάρι αυτή την αλλαγή να κάνουμε προς όφελός μας!

Ειρήνη Νίτη

Δασκάλα στην Ειδική Αγωγή & Εκπ/ση

Leave a Reply

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *