Τα παιχνιδίσματα του Φεγγαριού στο Καλοκαιράκι!

 

ΚΑΝΑΤΣΕΛΗΣ ΓΙΑΝΝΗΣΑς ξεφύγουμε λίγο από τα τετριμμένα θέματα και ας κοιτάξουμε, έστω και για λίγο, ψηλά στον ουρανό. Το φεγγάρι, του Καλοκαιριού που φεύγει, είναι ένα χρυσό μικρό δακτυλίδι στον ουρανό και μας στέλνει άλλα μηνύματα. Άλλα θέλει από μας το φεγγάρι. Άλλα ζητά να του δώσουμε και μεις στεκόμαστε τόσο μακριά του! Ας αφήσουμε το σπίτι, το αυτοκίνητο και τα λοιπά, υποτιθέμενα θαύματα του πολιτισμού, για να απολαύσουμε αυτό που κανείς δεν μπορεί να μας προσφέρει. Αυτό που από μόνο του μπορεί να μας δώσει ότι δεν μας δίνουν όλα τα εφήμερα πλούτη.

Πόσο σοφός είναι ο Δημιουργός που προνόησε για όλη αυτή τη μαγεία της Φύσης! Σήμερα που είναι όλα τόσο όμορφα, γιατί να ασχολούμαστε με οτιδήποτε άλλο εκτός από αυτές τις μικρές χαρές της ζωής που τόσο απλόχερα μας προσφέρει η Καλοκαιρινή ζεστή και φιλόξενη νύχτα; Ακούγονται τόσο παράφωνα όλα τα προβλήματα της ζωής μέσα στην απόλυτη ησυχία. Τελικά τι είναι αυτό που σε μαγεύει τόσο και σε κάνει να στέκεσαι ανήμπορος και εκστατικός στο λαμπύρισμα του φεγγαριού που σε λούζει με ένα άλλο δικό του φως; Και όμως η πλειονότητα των ανθρώπων μένει προσκολλημένη στα απατηλά και τα μάταια. Λες και δεν βλέπει, λες και δεν έχει όσφρηση να αισθανθεί την υπερκόσμια ομορφιά.

Το φεγγάρι είναι πάντα ψηλά και μας περιμένει. Ρίχνει το φως του, όπως μπορεί, και ξετρυπώνει τις μύχιες σκέψεις μας. Τι είναι αυτό που μας κάνει να το απαρνιόμαστε και να του γυρνάμε την πλάτη; Δεν υπάρχει πιο ωραίο πράγμα από μια βόλτα στο φεγγαρόφωτο, και μεις στημένοι μπροστά στις τηλεοράσεις με τα ριάλιτυ και τις τριμμένες ειδήσεις προσπαθούμε να καταλάβουμε τα ακαταλαβίστικα. Και ενώ δεν μπορούμε να κατανοήσουμε ούτε τις δικές μας τις πράξεις, έχουμε άποψη για τις πράξεις όλων των άλλων και τις κρίνουμε σύμφωνα με το δικό μας θέλω, λες και θα φτιάξουμε ένα κόσμο διαφορετικό.

«Να μου το θυμάσαι», είπε κάποιος φίλος, «Ο κόσμος θα γίνει μια κόλαση αν απαρνηθούμε τις ομορφιές που μας προσφέρει η Φύση. Θα μπούμε σε μια ατέρμονη διαδικασία αυτοκαταστροφής, αν δεν καταλάβουμε έγκαιρα τι είναι αυτό που πραγματικά μας λείπει». Είναι τόσο φωτεινό το φεγγάρι που μπορεί να φωτίσει και τις πιο κρυφές σκέψεις. Αυτό το φως μπορεί να σε φέρει στο σωστό δρόμο χωρίς ποτέ να το νιώσεις σα βάρος. Και όμως για άλλα μονοπάτια τραβούμε και περί άλλων τυρβάζουμε. Που θα φτάσει το κακό;

Πέσαμε με τα μούτρα στις ειδήσεις με τα οικονομικά μέτρα, τους πολέμους, τις ανήκουστες εγκληματικές πράξεις και δεν καταλάβαμε να νιώσουμε τίποτα άλλο. Αντί να βλέπουμε τον κόσμο όλο το εικοσιτετράωρο να είναι ξύπνιος και να το ρομαντζάρει μια στο φεγγαρόφωτο και μια στα ειδυλλιακά μισοσκόταδα του Καλοκαιριού, γίναμε απόμακροι και κρυβόμαστε για ένοχα στα καβούκια μας..

Και όμως το Καλοκαίρι θα φύγει, οι διακοπές θα περάσουν και θα ξαναμπούμε κουρασμένοι στο κυνήγι του μεροκάματου. Γιατί λοιπόν να αφήσουμε κάποιες φεγγαριάτικες ανταύγειες να μας λείψουν; Όλα θα ξεφουσκώσουν. Ποιος θα θυμάται τις φετινές ειδήσεις μετά από δύο ή τρία χρόνια; Όλα ξεχνιούνται και μάλιστα πολύ πιο γρήγορα απ’ ότι νομίζουμε. Όμως τις όμορφες βραδιές με το φεγγαρόφωτο και τις βόλτες στις παραλίες ποιος μπορεί να τις ξεχάσει; Την ευτυχία, πάνω στα βραχάκια με την όποια συντροφιά και τη γαλήνη στην καρδιά, ποιος μπορεί να στη βγάλει από την θύμηση;

Ας χαρούμε λοιπόν όλες τις χαρές της ζωής, ας δούμε τον εαυτό μας λιγάκι διαφορετικότερα από τη γήινη διάστασή του. Ας τον αφήσουμε ξένοιαστο και ανέμελο με γυμνά πόδια και ανοιχτά μάτια να χαρεί το φετινό Καλοκαιρινό φεγγαράκι που μας χαιρετά όλο νάζι. Είναι δύσκολο να βγάλεις τη χρυσή του ανταύγεια από τη μνήμη σου. Μπαίνει τόσο βαθιά μέσα σου αυτές τις στιγμές, που δεν μπορείς να το απαρνηθείς, ακόμα και αν το θέλεις.

Γιάννης Κανατσέλης

Leave a Reply

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *