Το μυστικό δάσος των Χριστουγέννων

χιώτηΟ χριστουγεννιάτικος στολισμός των δρόμων της Αθήνας προκάλεσε έντονες συζητήσεις και αντιπαραθέσεις. Κυρίως στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Μπορούμε να μετρήσουμε έξι θραύσματα, έξι κατηγορίες απόψεων που κλιμακώνονται από τη θετική κρίση του στολισμού ως «τολμηρού», «πρωτότυπου», «μοντέρνου» ως την αγανάκτηση του χαρακτηρισμού του ως «γελοίου», «αντιαισθητικού», «διεφθαρμένου».

Κατέβαινα την Πανεπιστημίου σήμερα το πρωί. Γκρίζα η μέρα, γκρίζοι οι δρόμοι, σβηστά τα φώτα. Με δυσκολία παρατήρησα το δημόσιο στολισμό. Ξαφνικά συνειδητοποίησα για ποιό λόγο τα θραύσματα των αντιπαραθέσεων είναι έξι. Ίσως εξαιτίας του Ιερού Γάμου του Δάσους των δρόμων με τον Ήλιο. Τα Δάσος παντρεύτηκε τον Ήλιο, διδάσκει η Δρυϊδική παράδοση. Το Δάσος είναι, στο χώρο των παραμυθιών, ένας τόπος δοκιμασίας. Το θέμα των δοκιμασιών βρίσκεται σε  όλες τις μυθικές παραδόσεις, απ τις διηγήσεις του Πόπολ Βου ως τις ιστορίες της θεάς Ινάνα. Οι δρόμοι της πόλης, είναι στο πλαίσιο της πραγματικότητας, ένας τόπος δοκιμασίας επίσης.

Ο Λούθηρος, λένε, έφερε κάποια Χριστούγεννα ένα έλατο στο δωμάτιο της κόρης του. Δεν άφησε τη Χιονάτη του να βγει στο δάσος εκείνη τη χρονιά που χιόνισε δώδεκα μέρες ασταμάτητα. Στόλισε, ο Λούθηρος, λένε, το (ΕΝΑ) έλατο με μικρά και μεγάλα κεριά, θέλοντας έτσι να αναπαραστήσει την ουράνια κλίμακα με την οποία ο Ιησούς κατέβηκε στη γη. Ήταν εκθαμβωτικά ωραίο το έλατο του Λούθηρου κι έτσι από στόμα σε στόμα, από καρδιά σε καρδιά, από πράξη σε πράξη, ρίζωσε το έθιμο.

Γιατί ο Λούθηρος πήρε  έ ν α  δέντρο από το δάσος; Το δάσος είναι βασικό στοιχείο στο Θεμελιώδη Μύθο. Γιατί ο Λούθηρος τοποθέτησε ΕΝΑ δέντρο στο άδυτο του σπιτιού του εκείνα τα Χριστούγεννα;

Αποκλείεται να είχε υπόψιν του τη φράση του Έσσε απ το  Σιντάρτα  «…φεύγει λαμπερός από το Δάσος», γνώριζε όμως οτι το Δάσος ειναι σύμβολο της πολλαπλότητας του εκδηλωμένου κόσμου. Το δέντρο ως axis mundi και imago mundi (άξονας του κόσμου και εικόνα του κόσμου) συνδέει τους τρεις Κόσμους (Παράδεισο-Γη-Άδη) καθιστώντας δυνατή τη μεταξύ τους επικοινωνία. Γι αυτό «Άξονες του Κόσμου» συναντάμε απ την τιμωρία του Προμηθέα (το Κράτος και η Βια τον αλυσοδένουν σε πάσαλο), ως την αρχιτεκτονική δομή των ναών, όπου ένα δάσος κιόνων καταλήγουν στο Άδυτο του ναού. Εκεί δεν υπάρχουν πλέον στήλες. Μόνο σκοτάδι και σιγή. Πέρα απ το δάσος των κιόνων, περα απ τις στήλες, στο σκοτάδι του ιερού βρίσκεται το εσωτερικό φως. Στη σιγή του μυητικού άνδρου υπάρχει ο Θείος Λόγος. «Πέρα απ το δάσος «στα σανσκριτικά προφέρεται «νιρβάνα». Πέρα απ τα πολλαπλά είναι το  έ ν α.  Αυτό το γεγονός πάντοτε, όλοι μας, βαθιά στην καρδιά μας το γνωρίζαμε, πολύ πριν μας μιλήσουν για τον ένα θεό.

Είναι σημαντικό αυτό που βλέπουμε τη νύχτα στους δρόμους της πόλης. Οι στολισμοί και οι επαναλήψεις τους. Είναι σημαντικά όμως κι όσα ακούμε, όλες τις ώρες σ’ αυτούς τους δρόμους (λόγια) που θυμίζουν διαλόγους του Παύλου Νιρβάνα :

«Στολίσατε (τιμήσατε το Ένα);»

«Ω, από μέρες! Επέμεναν τα παιδιά!»

Κατά τον υπαρξιακό απολογισμό του χρόνου που πεθαίνει, υπάρχει ενα κρυφό, ένα μυστικό, ένα αθέατο Δάσος στην πόλη! Μέσα στα ιερά των σπιτιών μας! Υποψιάζομαι οτι ο Λούθηρος, όταν έφερε το έλατο σπίτι, σκεφτόταν ακόμα πιο μακριά, διότι είχε κατά νου το διπλό δέντρο του 2.9 της Γένεσης, τον Πλωτίνο κι επιπλέον γνώριζε οτι το αειθαλές δέντρο είναι καθρέφτης του Σταυρού του Μαρτυρίου. Εγώ όμως δεν θα το πάω τόσο μακριά χριστουγεννιάτικα…

Κατερίνα Χιώτη

Leave a Reply

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *