Το παραμυθάκι της Ζωής

Το βατραχάκι

μπούζα ζωήΣτο Βατραχοχώρι που έφτασε το βατραχάκι μας άκουσε χαρούμενες φωνές και τραγούδια παιδιών. Δεν είχαν μάθημα σήμερα λόγο των εκλογών κι είπαν να παίξουν και να περάσουν παρέα τη μέρα τους.

»Εδώ θα μείνω» σκέφτηκε και κρύφτηκε πίσω από μια όμορφη μπρούτζινη βρύση. Τη στιγμή εκείνη ένα γλυκό κορίτσι η Αμέλια έφτασε στη βρύση να βάλει νερό στο μικρό μπουκαλάκι της. Δυσκολευόταν όμως γιατί δεν τα κατάφερνε με το στραβό χερούλι της βρύσης. Τότε βγήκε το βατραχάκι μας και τη βοήθησε ν’ ανοίξει τη βρύση πολύ γρήγορα.

»Σ’ ευχαριστώ πολύ Τσάκα Τσάκα΄΄ είπε η Αμέλια και του χάιδεψε την γαλανή του πλάτη.

Χαρούμενο και γελαστό το βατραχάκι της κόαξε: »εγώ σ’ ευχαριστώ για τ’ όνομα που μου έδωσες».

Έτσι η Αμέλια κι ο Τσάκα Τσάκα έγιναν γρήγορα φίλοι. Της είπε πως βρέθηκε στο χωριό αυτό. Τις δύσκολες συνθήκες που πέρασε. Τη στεναχώρια του που δεν είχε όνομα και πόσο πολύ θα ήθελε να έχει ένα δικό του φίλο. Η όμορφη Αμέλια τον κοίταζε και του έλεγε τρυφερά πόσο της άρεσε το καθαρό του βλέμμα.

Τα κορίτσια που είδαν τη φίλη τους να κοιτάζει με τόση αγάπη τον Τσάκα Τσάκα της είπαν γελώντας:

»Μήπως να τον φιλήσεις κι όλας;

Δε γίνονται όλοι οι βάτραχοι πρίγκιπες μ’ ένα φιλί».

Όμως η καλοσυνάτη Αμέλια χαμογέλασε τρυφερά και τους απάντησε:

»Μου φτάνει που έκανα ένα βατραχάκι χαρούμενο τη στιγμή που έπρεπε».

Η παρέα των παιδιών τώρα ήταν ακόμα πιο χαρούμενη και τιτίβιζε και γέμιζε η φύση ομορφιά.

Ζωή Μπούζα

Leave a Reply

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *