Το παραμυθάκι της Φωνής

Μια φορά κι έναν καιρό…

Πολύ παλιά…

χαρίτου Μαρία«Τότε η γη ήταν διαφορετική, είχε χροιά ακριβή, πολύτιμα στοιχεία. Έλαμπε μέσα στην αχλύ της φορεσιάς της και έπλεκε στεφάνια από ροδοπέταλα λευκά σε όποιον τη θαύμαζε, την ερευνούσε έστω και με μια ματιά! Έστρεφε ολόγυρα τα μάτια του θαμπωμένος από αυτή την ομορφιά!

Τι κάλλος! Πόση λάμψη! Σε κάθε κομμάτι της διάλεγε μέσα από τα χρώματα της γής, ποιό ήταν πιο ωραίο… Πως φάνταζε η μεγαλοπρέπειά της! Ολόγυρα παντού, ζάλιζε η αρχοντιά της…

Τα μάτια κλείνουν απ’ αυτή! Δεν αντέχουν να κοιτάνε… Ζωή, ζωή πανέμορφη και ολόγυρα τα Πνεύματα του Ουρανού να σε ευλογάνε!

Αιώνια και Αληθινά οι Άγγελοι μοιάζουν να περιμένουν, νά ρθει πάλι ο καιρός, να γυρίσει ξανά ο χρόνος, να δώσουν χρώμα διαφορετικό, η Πλάση να ομορφύνει…»

Παλιά τραγούδια να ακουσθούν άλλης οχτάβας μουσική, συνθέσεις διαφορετικές, άγνωστες σε τούτη τη «χώρα»…

Που είναι Αλήθεια γραμμένα όλα αυτά; Μήπως κάπου στα αστέρια; Που είναι ο Συνθέτης που συνέθεσε τα όμορφα πρελούδια, με νότες μαγικές, σαγηνεύοντας τα πλάσματα με ανοιχτές καρδιές, που με «άλλη» ακοή, στέκονται με σεβασμό μπροστά στο ωραίο αυτό «Ποίημα».

Αλήθεια! Από άλλη «χώρα» τα παρέδωσε όλα αυτά!… Φώναξε από μακριά και τρέξαν οι Άγγελοι στο άκουσμά Του.

Εργάσθηκαν και παρέδωσαν εκεί ως μαέστροι ειδικοί το ωραίο δημιούργημά Του.

Η Ζωή είναι «Σαν παραμύθι!»

Μαρία – Μαριάνθη Χαρίτου

Leave a Reply

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *