Το παραμυθάκι της Φωνής

Το όνειρο

Μπούζα ΖωήΠήρα απ’ τη νιότη χρώματα

κι απ’ την αγάπη νήμα

κι έπλεξα ένα όνειρο

όμορφο, μα τι κρίμα,

εσύ το ποδοπάτησες

στο πρώτο σου το βήμα.

 

»Κι η γλυκιά φωνή χαμήλωσε

Χαθήκανε οι νότες στην μπαλάντα

Κι οι μέρες μου οι βιαστικές κυλάνε

δίχως Κυριακές για πάντα.

 

Μα τ’ όνειρο δε χάθηκε

έκανε τις νύχτες μαγικές

με βόλτες στις ακρογιαλιές

συχνά να παίζω με φωτιές

και το φεγγάρι αγκαλιά

να μου φιλάει τα μαλλιά».

 

Ζωή Μπούζα

Leave a Reply

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *