Το παραμυθάκι της Φωνής

Τραγουδήστε

Μπούζα Ζωή»Καμαρούλα μια σταλιά / δύο επί τρία / κόχη και λατρεία / τοίχος και φιλιά»

Τραγουδούσε η Χαρίκλεια και ετοίμαζε τη μεγάλη ταχυδρομική της τσάντα.

Σήμερα έκανε κάτι πολύ όμορφο, έγραψε η ίδια γράμματα σε όλους τους φίλους της. Θέλει να τους τα δώσει και να τα διαβάσουν μαζί. Βγαίνοντας συνάντησε το φίλο της το Γιάννη, το όμορφο πουλάκι.

»Όλα δικά σου μάτια μου / κι ο πόνος σου δικός μου / είδαν πολλά τα μάτια μου / στις γειτονιές του κόσμου»

Ο Γιάννης γλυκός και τρυφερός της πρότεινε να τη συνοδεύσει:

»Ας είσαι καλά, ας είσαι καλά / κι ας πνίγεις μια αγάπη στα ξένα φιλιά / Ας είσαι καλά, ας είσαι καλά / οι πράξεις σου λένε για μένα πολλά».

Του είπε ψιθυριστά η Χαρίκλεια:

»Όταν θα έχω δίπλα μου / τον μπαγλαμά και σένα / θα την περνάμε ζάχαρη / κι οι τρεις αγαπημένα».

Της είπε συνεσταλμένα ο φίλος της.

»Μια χούφτα αστέρια σου φέρνω στην ποδιά / κρατώ στα χέρια του ήλιου την καρδιά / να σε φιλέψω χαρά του πρωϊνού / χρυσόγελο του ουρανού».

Του ανταπάντησε γλυκά εκείνη.

»Πού θα πάει, πού θα πάει / θα γελάσουμε κι εμείς / τι κι αν ως τώρα, / δε μας πόνεσε κανείς».

Σιγοψιθύρισε ο Γιάννης.

»Δεν είναι αλήθεια βρε καρδιά / τόση ψευτιά στον κόσμο / άπλωσε την αγάπη σου / βασιλικό και διόσμο».

Τραγουδούσε η Χαρίκλεια όταν έφτασαν μπροστά στο σπίτι του Λάμπη του λαγού.

»Πολύ αργά θυμήθηκες / για να γυρίσεις πίσω / δεν έχω λόγια να σου πω / καρδιά να σ’ αγαπήσω».

Της είπε με παράπονο.

»Όλη η ζωή μου είσαι εσύ / είσαι το τέλος κι η αρχή, / ένα χατήρι σου ζητώ / γύρνα κοντά μου, σ’ αγαπώ».

Είπε δισταχτικά η Χαρίκλεια.

»Πάλι στον κήπο σου θα `ρθώ / μήπως και βρω λουλούδι / και καλοκαίρι μια βραδιά / θ’ ακούσεις το τραγούδι».

Ζωή Μπούζα

 

Leave a Reply

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *