Το περίπτερο του Ναυτικού Ομίλου Νέου Φαλήρου.

ναυτικό περίπτερο φαλήρουυ

Το ξύλινο περίπτερο του Ναυτικού Ομίλου Νέου Φαλήρου, βρισκόταν στην παραλία Νέου Φαλήρου, μεταξύ του Σταδίου Ειρήνης και Φιλίας και του Ιερού Ναού της Παναγίας της Μυρτιδιώτισσας. Αποτελούσε ένα από τα πολλά ξεχωριστά κτήρια της παραλίας του Νέου Φαλήρου των αρχών του 20ου αιώνα, τα οποία έχουν σχεδόν όλα σήμερα κατεδαφιστεί. Κατασκευάστηκε το 1905 από τον εργολάβο Ιωάννη Μαμάη, σε σχέδια του μηχανικού Α. Γκίνη και αποτέλεσε για χρόνια κέντρο του Ναυτικού Ομίλου και χώρο όπου πραγματοποιούνταν αθλητικοί αγώνες, των δύο μιλίων, από το Τροκαντερό έως το ναυτικό περίπτερο.

Με τις επιχώσεις που έγιναν στο Φάληρο τη δεκαετία του ’70, το μέχρι τότε τοπίο άλλαξε, η θάλασσα απομακρύνθηκε και το περίπτερο εγκαταλείφθηκε. Το 1983 εκδηλώθηκε η πρώτη καταστροφική πυρκαγιά από την οποία σώθηκε ο ξύλινος φέρων οργανισμός, σε αρκετά καλή κατάσταση, αλλά καταστράφηκαν όλα τα μορφολογικά στοιχεία εκτός από αυτά της βορειοανατολικής εξωτερικής πλευράς. Στην συνέχεια το κτίσμα χαρακτηρίστηκε ως έργο τέχνης σύμφωνα με το νόμο 1469/50 (απόφαση 9/6.7.83). Μετά όμως και από την δεύτερη πυρκαγιά(2003) το κτίσμα υπέστη ανεπανόρθωτες ζημιές, κάτι που το καθιστούσε μη επισκευάσιμο.

Το περίπτερο αποτελούσε ξεχωριστό αρχιτεκτονικό δείγμα, λόγω της ιδιαίτερα επιμελημένης κατασκευής του και της μορφολογικής του αξίας. Η μορφή του παρέπεμπε σε βορειοευρωπαϊκά πρότυπα απ’ όπου προέρχονταν το σχέδιο και πιθανότατα τα ξύλινα στοιχεία της κατασκευής του.

Το κτίσμα αποτελούνταν από δύο χωριστές κατασκευές, τη λίθινη του ισογείου και την ξύλινη του ορόφου. Επίσης είχε ξύλινη στέγη, με επικάλυψη γαλλικών κεραμιδιών. Η κύρια είσοδος στο περίπτερο γινόταν από την κλίμακα στη βόρεια πλευρά του, που οδηγούσε κατευθείαν στον κεντρικό οκταγωνικό χώρο του ορόφου, τον χώρο των δεξιώσεων. Με δύο, διαφορετικής γεωμετρίας ξύλινες κλίμακες, γινόταν η επικοινωνία από τον όροφο στο ισόγειο. Στο κεντρικό τμήμα του ισογείου αποθηκεύονταν και συντηρούνταν οι λέμβοι του ομίλου και μέσω δίφυλλης θύρας επικοινωνούσε με την παραλία, που βρισκόταν στη νότια πλευρά του κτίσματος.

Το 2003, κατατέθηκε στην Εφορεία Νεωτέρων Μνημείων Αττικής, η μελέτη τεκμηρίωσης – ανακατασκευής του ξύλινου περιπτέρου. Η αποκατάστασή του όμως κρίθηκε αδύνατη, λόγω των ανεπανόρθωτων ζημιών που είχε υποστεί.

Leave a Reply

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *