Το πουλάκι

Ποιος ψάλλει έτσι πρόσχαρα,

για ποιόνε τραγουδάει

από καρδιάς τόσο γλυκά

στου δένδρου την κορφή;

Πριν να χαράξει η ανατολή

αρχίζει να σκορπάει

την ευτυχία, τη χαρά,

στην κάθε μια ψυχή!

 

Δεν ξέρεις, το Δημιουργό,

τον Κύριο του κόσμου,

με το γλυκό κελάηδημα

Αυτόν δοξολογεί.

Με τη δική του τη λαλιά

απ’ το πρωΐ ως το βράδυ

την τόση την αγάπη του

σ’ Αυτόν ομολογεί.

 

Ω! δώσε χάρη και σε με,

αιώνιε Πατέρα,

στην αγκαλιά Σου με χαρά

να μένω διαρκώς

και σαν πουλάκι και εγώ,

όσο βαστά η μέρα,

να ψάλλω την αγάπη Σου

σαν δούλος Σου πιστός.

 

Φίλιππος Λογιωτατόπουλος

Leave a Reply

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *