ΤΟ ΣΑΡΑΝΤΑΛΕΙΤΟΥΡΓΟ

 

Μπουρής-Κωνσταντίνος-264x300Είμαστε πια στα μέσα του Νοέμβρη και Πρώτα ο Θεός, οδεύουμε προς τις Μεγάλες Εορτές της Χριστιανοσύνης. Θα καταχραστώ της φιλοξενίας της «ΦΩΝΗΣ» μας, για να παραθέσω όχι κάτι δικό μου, αλλά ένα επίκαιρο κείμενο, μία επιστολή, ενός αναγνώστη της «Καθημερινής», του κ. Μιχ. Μιχαλακόπουλου, ζητώντας παράλληλα ευγενικά την άδεια του ιδίου και της εφημερίδας που το δημοσίευσε.

«Το Σαρανταήμερο προ των Χριστουγέννων αρχίζει στις 15 του Νοέμβρη. Σε πολλές ενορίες, την περίοδο αυτή, γίνεται κάθε μέρα Λειτουργία. Έχουμε τότε το λεγόμενο Σαρανταλείτουργο. Στο μικρό χωριό μου, το Σταυροδρόμι Γορτυνίας, τα Σαρανταλείτουργα , τη δεκαετία του 1959 και του 1960, έχουν αποτυπωθεί έντονα στις μνήμες μας. Τις Κυριακές, έψελναν οι κανονικοί ψάλτες. Τις καθημερινές όμως, που οι κανονικοί ψάλτες πήγαιναν στις δουλειές τους, το έργο αυτό αναλάμβαναν μερικοί μαθητές του Δημοτικού Σχολείου, «τα παιδιά του Ιερού».

Το Δημοτικό Σχολείο ήταν δίπλα στην Εκκλησία. Ο Παππούλης είχε παρακαλέσει τον Δάσκαλο, να δικαιολογεί την ολιγόλεπτη καθυστέρηση προσέλευσης των παιδιών αυτών. Τελειώνοντας η Λειτουργία, τα παιδιά του Ιερού έτρεχαν στο σχολείο τους. Ο Τάκης της Λούλας, του Φουσκαρογιώργη, ήταν ο περισσότερο συνεπής. Έγραψε ιστορία σαν παιδί του Ιερού στη δεκαετία του 1960. Δεν είχε πάρει καμία απουσία. Πριν χαράξει, περνούσε την πόρτα της Εκκλησίας. Με πάγο, με χιόνι, με κρύο, με βροχή, ο Τάκης πρώτος, ο Τάκης εκεί. Ο Τάκης ψάλτης. Ο Τάκης στην υπηρεσία του Ιερού. Να φροντίζει τη φωτιά. Να έχει σε ετοιμότητα το θυμιατό…

Η σχολική του σάκα στο ψαλτήρι. Στις 8 η ώρα την άρπαζε και έτρεχε στο σχολειό του. Τρέχοντας έλεγε τη μετά τη Θεία Μετάληψη Ευχή, «…ακατακρίτως υποδέχεσθαι των Αχράντων Μυστηρίων τον αγιασμόν, εις ίασιν ψυχής τε και σώματος…» Από μνήμης όλα, χωρίς να κατανοεί τότε, την Πατερική αυτή γλώσσα. Μαζί με τον Τάκη ήσαν και άλλα παιδιά, που είχαν τον ζήλο να υπηρετούν το Ιερό, ιδιαίτερα κατά το Σαρανταλείτουργο. Τη δεκαετία του ’50 και του ’60, πέρασαν αρκετές σειρές από το Ιερό του σεπτού Ναού της Κοιμήσεως της Θεοτόκου του χωριού μου.

Όταν έκανε πολύ κρύο, ο Παππούλης έλεγε στα παιδιά του Ιερού, να ψέλνουν από το Ιερό και όχι από το αναλόγιο. Τα λίγα κάρβουνα, που έφερνε, ζέσταιναν λίγο τα παγωμένα χεράκια τους. Ο παππούλης τους έδινε, στο μεγάλο κρύο, λίγο κρασάκι, μια φέτα προσφορά και καμιά κουταλιά ζάχαρη για να «στυλώσουν». Ο Παππούλης τους έλεγε να διαβάζουν δυνατά, καθαρά και με στόμφο τα ιερά βιβλία, για να γίνουν καλοί μαθητές. Αρκετές φορές τους έλεγε να προσεύχονται στην Παναγία, γιατί η Παναγία εισακούει καλύτερα τις προσευχές τους από τις δικές του. Τους μάθαινε να ψέλνουν. Μαζί έψελναν τον υπέροχο ύμνο «Η Παρθένος σήμερον, τον Προαιώνιον Λόγον…».

Τα παιδιά του Ιερού επρόκοβαν στα Γράμματα. Στο Γυμνάσιο είχαν πολύ καλές επιδόσεις, ιδιαίτερα στα Αρχαία και τα Νέα Ελληνικά… Μετά το σχολείο, όταν βγήκαν στη ζωή, ετήρησαν κάποιες αρχές που πήραν από τη «θητεία» τους στο Ιερό. Κράτησαν με την Πίστη τους μια πνευματικότητα. Σμίλεψαν με την προσευχή τους ένα χαρακτήρα, που αντέχει τα ξεροβόρια και τις παγωνιές της ζωής, όπως αντέχει με σεμνότητα και ταπείνωση όσα έρχονται σαν χάρη, δωρεά και ευλογία, από την Μεγάλη τους Μητέρα, την Παναγία. Στον Ναό Της υπηρέτησαν με δύσκολες συνθήκες, τις δεκαετίες του ’50 και του ’60, σε όλα τα Διακονήματα, εκείνα τα παγωμένα πρωϊνά των Σαρανταλείτουργων!…»

Εύχομαι για τις Άγιες Ημέρες που πλησιάζουν, Καλές Εορτές, με Υγεία.

Για την αντιγραφή

Κώστας Μπουρής

Leave a Reply

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *