Ψυχανεμίσματα…Αύγουστος ο μήνας των φτωχών

ΠΑΠΟΥΛΑΚΟΥ ΝΙΚΗΗ Αθήνα αδειάζει σιγά-σιγά, ο Αύγουστος ο μήνας του λαού, ο μήνας των αδειών και διακοπών κάποτε, τώρα για κάποιους ναι, για κάποιους όχι. Φυσικά για τους άνεργους όλοι οι μήνες ίδιοι είναι, όπως και για κάποιους που δεν μπορούν να πάνε διακοπές δεν παρουσιάζει καμιά ιδιαιτερότητα ο μήνας αυτός! Λίγο πολύ όμως, οι περισσότεροι έχουν κάποιο σπίτι σε χωριό ή εξοχικό ή φιλικά σπίτια για να τους φιλοξενήσουν έστω και για λίγες μέρες και εγκαταλείπουν την πόλη με κάθε μέσο! Και να σκεφθεί κανείς πως προ κρίσης υπήρχαν κάποιοι που ‘’περιφρονούσαν’’ το σπίτι στο χωριό, ή το εξοχικό των γονιών και δεν θεωρούσαν διακοπές το να πάνε εκεί!.. Όμως η κρίση μας γύρισε στην κανονικότητα, όσον αφορά κάποια σημεία, από τα οποία ομολογουμένως είχαμε ξεφύγει! Μαζευτήκαμε από υπερβολές κατανάλωσης ή εξόδων κι αυτό καλό από μιας πλευράς, το κακό είναι ότι το συμμάζεμα δεν σταμάτησε εκεί, προχώρησε σε στέρηση πολλών αγαθών ακόμα και πρώτης ανάγκης για αρκετούς. Και δεν αναφέρομαι στους μίζερους εκ φύσεως, γιατί αυτοί όσα και να έχουν πάντα κλαίγονται, αναφέρομαι σε ανθρώπους που δεν γκρίνιαξαν ποτέ στη ζωή τους και μετράνε ευρωδίευρα τώρα!

Υπάρχει φυσικά και μια κατηγορία ανθρώπων που δεν χρειάζεται να έχουν πρόβλημα όποιας φύσεως, είναι από μόνοι τους ένα μόνιμο περιφερόμενο πρόβλημα! Σε αυτές τις περιπτώσεις να κόβεις δρόμο και να φεύγεις! Και να θες να βοηθήσεις άδικος κόπος. Μεγάλη υπόθεση για τον άνθρωπο να έχει μάθει να εκτιμά και να χαίρεται το κάθε τι που του προσφέρεται από τη φύση, τη ζωή με το που ανοίγει τα μάτια το πρωϊ που ξυπνάει και είναι ακόμα επάνω σε αυτό τον Πλανήτη. Μεγάλη υπόθεση να ξέρεις να λες ‘’ευχαριστώ’’ κάθε μέρα και να το εννοείς! Και πιστέψτε με υπάρχουν χιλιάδες μικροπράγματα καθημερινά που αξίζουν ένα ευχαριστώ! Αν δεν το έχει αυτό ο άνθρωπος, ότι και να αποκτήσει στη ζωή του ή να έχει, πάντα κάτι θα του λείπει, πάντα κάτι θα βρει για να γκρινιάξει και να μην είναι ευχαριστημένος από τη ζωή του, μονίμως παραπονούμενος. Όπως επίσης και τα ‘’έτοιμα’’ στερούν τον πόθο για δημιουργία, στόχους, φαντασία, αγώνα και την ικανοποίηση που χαρίζουν στο τέλος όλα αυτά και το σπουδαιότερο… σπάνια εκτιμώνται!

Είναι ένα περίεργο καλοκαίρι για όλο τον Πλανήτη και για εμάς, με τις κλιματικές του εξάρσεις, ακραία καιρικά φαινόμενα,  σεισμούς, καύσωνες, πλημμύρες, απώλειες, ζημιές, ας ευχηθούμε ο Αύγουστος να είναι πιο φιλικός μαζί μας. Και προπαντός όχι φωτιές, αυτοκαταστρεφόμαστε καίγοντας το πράσινο που δίνει οξυγόνο. Αυτές τις μέρες καιγόταν η Σιβηρία, οι πάγοι λιώνουν στην Αρκτική, 200 τάρανδοι βρέθηκαν νεκροί λόγω έλλειψης τροφής, θύματα κι αυτοί της κλιματικής αλλαγής.

Από τέλος Ιουλίου δε, η ανθρωπότητα ζει με πίστωση, καθότι εξαντλήθηκαν οι φυσικοί πόροι του πλανήτη για φέτος… αυτό συμβαίνει τα τελευταία χρόνια, δεν φθάνουν οι φυσικοί πόροι για να καλύψουν τις ανάγκες του πληθυσμού πλέον. Αυτό το χρέος είναι πιο βαρύ, ανησυχητικό και επικίνδυνο από ότι το οικονομικό που έχουν όλα τα Κράτη. Ούτε καν αναλογιζόμαστε όμως, το ποσοστό ευθύνης που έχουμε όλοι, με την αλόγιστη κατανάλωση ποσοτήτων τροφίμων που καταλήγουν στα σκουπίδια, ενώ θα μπορούσαν να θρέψουν χιλιάδες για να μην πω εκατομμύρια και με τόσα άλλα. Έχουμε στοιβάξει στον Πλανήτη πολλά άχρηστα, του στερούμε καθημερινά με τον έναν ή τον άλλον τρόπο τις φυσικές ομορφιές του και δεν καταλαβαίνουμε πως κάποια στιγμή όλα αυτά θα γυρίσουν πάνω μας, θα είναι εις βάρος της ανθρωπότητας; Τέλος χρόνου δυστυχώς, αν δεν αλλάξουμε μυαλά κι αν δεν καταλάβουμε πως δεν είμαστε το κέντρο της γης, αλλά μια μικρή κουκίδα πάνω στον πλανήτη, που όμως επηρεάζει δυσμενώς ή ευμενώς το χώρο. Ας προσπαθήσουμε λοιπόν για το ευμενώς!

Χαλαρώνουμε λοιπόν αυτό το μήνα για να φορτίσουμε μπαταρίες για μετά!

Νίκη Άννα Παπουλάκου.

Leave a Reply

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *