Ψυχανεμίσματα….Να γίνουμε καλύτεροι

ΠΑΠΟΥΛΑΚΟΥΛογικά θα έπρεπε, όσο μεγαλώνει ο άνθρωπος και μοιραία μικραίνει ο δρόμος μπροστά του, να γίνεται καλύτερος, σοφότερος και γεμάτος αγάπη για τη ζωή και τους ανθρώπους γύρω! Άλλωστε αυτή είναι η εξελικτική πορεία του ατόμου σ’ αυτή τη ζωή!

Η προσωπική του εξέλιξη, μια διαδρομή που κρατάει ως το τέλος της ζωής του καθενός!

Κι όμως συναντάμε ανθρώπους που όχι μόνο καλύτεροι δεν γίνονται, αλλά εξελίσσονται σε ύαινες να κατασπαράξουν τα πάντα, γίνονται χειρότεροι! Ορισμένοι μπορεί να είναι επιτυχημένοι φαινομενικά, όμως ο άνθρωπος που δεν εξελίσσεται εσωτερικά, όση οικονομική επιφάνεια και να πετύχει, όση δόξα και να  αποκτήσει, στην ουσία είναι στάσιμος και άνευ αξίας!

Μάθαμε να »δοξάζουμε» ανθρώπους βάσει της θέσης που κατέχουν ή των οικονομικών δυνατοτήτων τους! Ξεχάσαμε να εκτιμάμε ανθρώπους γι’ αυτό που πραγματικά είναι! Δηλαδή για το χαρακτήρα τους, τον έντιμο βίο τους, την προσωπικότητά τους ανεξάρτητα από χρήμα ή αξίωμα! Και το χειρότερο; Θέλουμε να τους μοιάσουμε κιόλας!

Συναντάς ανθρώπους σε Διευθυντικές θέσεις, που είναι σκληροί και απάνθρωποι, περισσότερο από τα αφεντικά! Συναντάς ανθρώπους με το ένα πόδι στο λάκκο, γεμάτους κακίες, έχθρες ακόμα και ενδοοικογενειακές , λες και θα ζήσουν άλλα 100 χρόνια!

Το να θυμάσαι από πού ξεκίνησες, λογικά σε καθιστά καλύτερο άνθρωπο και με βαθιά κατανόηση πολλών πραγμάτων. Στην αρρωστημένη του μορφή όμως, η μνήμη αυτή σε καθιστά τέρας! Γίνεσαι βασιλικότερος του Βασιλέως. Βγάζεις μια κακία και σκληράδα απέναντι στους άλλους άνευ προηγουμένου.

Σε αυτή την κατηγορία ανθρώπων συγκαταλέγονται κι όλοι εκείνοι που έχουν βαλθεί να εξοντώσουν πληθυσμό του πλανήτη με τον ένα ή άλλο τρόπο, λες και ο πλανήτης τους ανήκει μαζί με όλα του τα υπάρχοντα έμψυχα και άψυχα! Λειτουργούν ως δυνάστες της Γης και των ανθρώπων! Δούλοι του χρήματος και πέρα απ’ αυτό δε βλέπουν τίποτα άλλο! Μια ατέρμονη κούρσα αρπαγής και σώρευσης χρήματος και περιουσίας! Και δεν σκέφτονται πως θα φύγουν κι αυτοί όπως όλοι, χωρίς να πάρουν τίποτα μαζί τους; Θα τους σκεπάσει η αγανάκτηση, η κατάρα, η βουή και το μίσος αυτών που έβλαψαν καθ’ όλο τους το βίο!

Τελειώνοντας το ταξίδι αυτό που λέγεται ζωή, άραγε πόσοι έχουν προλάβει να καταλάβουν τι, αν έζησαν και γιατί; Πόσοι έχουν σκεφθεί τι θα αφήσουν πίσω πέρα από κινητά και ακίνητα; Αυτά θα περάσουν σε άλλα χέρια και σπανίως εκτιμώνται ή διατηρούνται! Ποιος θα τους θυμάται και γιατί είναι το θέμα!

Τι θα καταλάβουν άραγε όλοι οι »ισχυροί» της Γης, αν στείλουν κάμποσους στον τάφο κι αν εξαθλιώσουν άλλους τόσους; Άντε και πήραν τις περιουσίες των απλών ανθρώπων, άντε και μάζεψαν όλο το χρήμα… θα προλάβουν να το καταναλώσουν; Φυσικά και όχι και πιθανόν στη διαδρομή να έχουν φύγει και οι ίδιοι, θα τους ακολουθούν και μετά θάνατο, οι κατάρες και ο πόνος που προκάλεσαν σε εκατομμύρια κόσμο!

To κυνήγι του χρήματος δυστυχώς είναι μια εξάρτηση, τυφλώνει, σε κάνει να ξεχνάς την ανθρωπιά σου, ενίοτε σε αποκτηνώνει! Είναι κάτι σαν το τζόγο, παθιάζεσαι και δεν βλέπεις τίποτα πέρα απ’ αυτό!

«Χαλαρές συνειδήσεις / με πατρίδα το χρήμα / προχωρούν σε εκποιήσεις / και σου κόβουν το νήμα!…

Πουλημένα τομάρια / ασυνείδητα όντα / που σε παίζουν στα ζάρια / ζωντανό ή θανόντα!»

Νίκη Άννα Παπουλάκου.

Leave a Reply

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *