Ψωμάκι, λαδάκι και ζαχαρίτσα

ψωμίΤι φτωχικά αλλά όμορφα, όταν κι η φέτα το ψωμί, με την ζάχαρη και το λαδάκι, ή ακόμα και σκέτο νερό, μας έφερνε χαρά παραμυθένια.

Τότε ήταν αλλιώς… Τα παράθυρα ήταν ανοιχτά να μπει ο ήλιος κι ο Θεός κι οι καρέκλες αργά το απόγευμα, έβγαιναν στο πεζοδρόμιο.

Ο τόπος όλος μύριζε γιασεμί, βασιλικό και δυόσμο. Τα βράδια σου λιγωνόταν η ψυχή από τη μυρωδιά του νυχτολούλουδου κι αυτή γεμάτη απ’ την ονειροπόληση, έκανε θαρρείς τον γύρω του κόσμου.

Ήταν τότε που οι άνθρωποι μοιράζονταν τη χαρά και τη λύπη, την πείνα, τον καημό και τ’ όνειρο.

Leave a Reply

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *