Ω! ΠΑΝΥΜΝΗΤΕ ΜΗΤΕΡ,Η ΤΕΚΟΥΣΑ ΤΟΝ ΠΑΝΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΑΓΙΩΤΑΤΟΝ ΛΟΓΟΝ

παρθένοςΜε τας πρεσβείας της Παναχράντου Θεοτόκου, φθάσαμε και εφέτος εις την τελευταίαν (δ΄στάσιν) των Χαιρετισμών, Με σεβασμόν και ευλάβειαν, πλησιάσαμε την Παναγίαν, «το ηδύπνοον κρίνον»… το οποίον μας ευωδίασε με το μύρον το πολύτιμον. Ψάλλαμε έναν Ύμνον, που μοιάζει με ποιητικόν αλφάβητον, έχει αρχή  και τέλος. Το Άλφα είναι η αρχή και το Ωμέγα το τέλος. Είναι η αρχή και το τέλος της Δημιουργίας. Είναι ο μονογενής Υιός της Αειπαρθένου Μαρίας. Είναι ένας ύμνος, που έχει τόσες ώρες, όσες έχει το ημερονύκτιον. Ένας ευχαριστήριος ύμνος, που απευθύνει ευχαριστήριες ευχές εις την Παναγίαν και  υμνεί το μυστήριον της Ενσαρκώσεως του Κυρίου και το σκοπό της, που είναι η σωτηρία των πιστών. Γιατί όμως υπήρξεν ανάγκη να ενσαρκωθεί ο Κύριος μας και Θεός μας; Το βιβλίον της Γενέσεως αναφέρει: Όταν ο Θεός  εδημιούργησεν τον άνθρωπον, από αγάπη, είπεν «… ποιήσωμεν άνθρωπον κατ᾿ εικόνα ημετέραν και καθ᾿ ομοίωσιν». (Γέν.1,26) και για να ζει ευτυχισμένος, τον έβαλε μέσα στον κήπον της Εδέμ. Όμως ο γενάρχης του γένους δεν έμεινε πιστός στην υπόσχεσιν, που έδωσε στον Θεόν, ο οποίος του είπε, «από το δέντρο της γνώσεως του καλού και του κακού να μη φας· γιατί την ίδια μέρα που θα φας απ’ αυτό,  θα πεθάνεις». Παρήκουσεν την εντολήν Του και εξεδιώχθη του Παραδείσου.

Αυτήν την αμαρτίαν εκληρονόμησαν όλοι οι απόγονοί του. Έτσι κάθε άνθρωπος από την στιγμήν, που θα γεννηθεί γίνεται κληρονόμος της αμαρτίας των πρωτοπλάστων. Κάθε φορά που αμαρτάνει, ένα χέρι σημειώνει τις αμαρτίες, και είναι όλες γραμμένες στο βιβλίον του Θεού. Κάθε ἁμαρτία είναι χρέος, που διαρκώς αυξάνει. Οι αμαρτίες όλης της ζωής μας δημιουργούν ένα τεράστιον χρέος. Ο Ευαγγελιστής Ματθαίος (18,24) λέγει ότι είμεθα χρεώστες «μυρίων ταλάντων». Ο προφήτης Ιερεμίας (2,19) προφητεύει «Γνώθι και ιδέ ότι πικρόν σοι το εγκαταλιπείν σε εμέ» (ερμηνεία: Μάθε και δές, ότι είναι πολύ πικρόν δια σε, να εγκαταλείψεις εμέ τον Θεόν σου και προστάτην). Ο άνθρωπος εγκατέλειψεν τον Θεόν και όχι ο Θεός τον άνθρωπον, ο οποίος δυστυχής πλέον, ζει, χωρίς την ευμένειαν του Θεού.

Ο δημιουργήσας όμως, από αγάπη το πλάσμα Του, το λυπάται και θέλει να το σώσει. Ο νικητής του πονηρού, έπρεπε όμως να προέρχεται από ανθρωπίνην φύσιν, να είναι αναμάρτητος και να μην είναι κληρονόμος της αμαρτίας. Η αμαρτία για τον άνθρωπον, είναι φθορά και θάνατος και αθάνατος είναι μόνον ο Θεός. Κάτι τέτοιο όμως ήταν αδύνατο, να συμβεί, διότι, όπως λέει η Γραφή «Ουδεὶς γάρ, αναμάρτητος, ουδ᾿ αν μίαν ημέραν η ζωὴ αυτού» και «τις καυχήσεται αγνὴν έχειν τὴν καρδίαν; (Παροιμίες κεφ.20,9»). Μας απαντά ο προφήτης Ησαϊας, ο οποίος προφητεύει «αμαρτίαν ουκ εποίησεν, ουδὲ ευρέθη δόλος εν τω στόματι αυτού, (Ησ.53, 9)». Γι΄αυτόν τον λόγον ο Κύριος έπρεπε να σαρκωθεί και ως άνθρωπος πλέον να θυσιαστεί, για να σχίσει το χειρόγραφον του χρέους. Και γεννάται ο Χριστός ἀπὸ Παρθένον, στὴν μήτρα της οποίας επέφερε την σύλληψιν, ο ερχομὸς του Αγίου Πνεύματος. Αυτὸ που συνέβη ήταν το ουράνιον χαρμόσυνον μήνυμα, το οποίον θα συντελούσε εις την σωτηρίαν των ανθρώπων.

Πως όμως ο Χριστός θα έσωζε τον κόσμον;

Ο Υμνωδός μας απαντά, με τα λόγια του Αποστόλου Παύλου: «χαρισάμενος (ο Θεὸς) ημίν πάντα τα παραπτώματα, εξαλείψας το καθ’ ημών χειρόγραφον τοις δόγμασιν, ο ην υπεναντίον ημίν, και αυτὸ ήρκεν εκ μέσου, προσηλώσας αυτὸ τω σταυρώ» (Κολ. 2,14).Δηλ. Ο Κύριος εσήκωσε το γραμμάτιον (με τις αμαρτίες μας), που ήταν εναντίον μας, το εκάρφωσε στον σταυρόν, και το έσβησε με το αίμα Του.

Και συνεχίζει ο συνθέτης κάνοντας τα λόγια του Απ. Παύλου Ύμνον. Είναι ο 22ος Οίκος, του γράμματος «Χ». Χρησιμοποιώντας λέξεις, με υψηλά νοήματα, όμορφα συντεταγμένες και ψαλλόμενος μελωδικά, θέλει διά μέσου αυτών, να γίνει περισσότερον κατανοητή η θυσία του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού δια την ημών σωτηρίαν.

Ας τον αναγνώσομεν, προς τέρψιν των ψυχών μας: «Χάριν δούναι θελήσας οφλημάτων αρχαίων ο πάντων χρεωλύτης ανθρώπων, επεδήμησε δι΄αυτού προς τους αποδήμους της αυτού χάριτος και σχίσας το χειρόγραφον, ακούει παρά πάντων ούτως» ερμηνεία: Ο πληρωτὴς του χρέους όλων των ανθρώπων, θέλοντας νὰ πληρώσει τις παλιὲς οφειλές, ήλθε αυτοπροσώπως προς αυτοὺς, που έφυγαν μακριὰ απ᾿ τη θεία Χάρη Του· και αφού έσχισε τὸ γραμμάτιο της οφειλής, ακούει απ᾿ όλους. Ἀλληλούϊα (Αινείτε τον Θεόν).

Αγαπητοί μου Αναγνώστες ας ικετεύσομεν τον Κύριον μας, ψάλλοντας «Δέσποτα, συγχώρησον τας ανομίας ημών ένεκεν του ονόματός Σου. Κύριε ελέησον». ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ.

Πηγή: Περί Ενσαρκώσεως, Άγιος Γρηγόριος Παλαμάς

Leave a Reply

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *