Λίγο φεγγάρι

 

Στο φως της σελήνης

που δειλά ανατέλλει

έλα μια στιγμή.

Δεν θα μπορέσω

να διακρίνω

καθαρά το πρόσωπό σου

όμως θα διαβάσω

την αντανάκλαση

στων ματιών την άκρη

και θα αισθανθώ

την αναπνοή

που θα βγαίνει ζεστή.

Θα νιώσω το χάδι

του χεριού

που θ’ απλώνεις

να κρατηθώ

κι απ’ τ’ άγγιγμα

θα σ’ αναγνωρίσω.

Στο φως της σελήνης

το θαμπό και αδύναμο

θα σου μιλώ

χωρίς να φαίνονται

τα κόκκινα μάγουλα,

η σύσπαση του προσώπου

και το τρέμουλο των χειλιών.

Έλα μια στιγμή,

κάτσε κοντά μου

κι αφουγκράσου.

Δες έτσι όπως εσύ ξέρεις

και μέριασε το πέπλο

π’ απλώνει η νύχτα.

Ίσως διακρίνεις

αυτό που δεν φαίνεται

στο φως της μέρας

και στην ανατολή του ήλιου.

Ακολούθησε τα βήματα μου

μ’ οδηγό τα χνάρια

πάνω στην άμμο

και την δροσιά της αλμύρας

απ’ τ’ αθόρυβο κύμα.

Κάνε μια ευχή

και σήκωσέ την ψηλά

να τη δει το φεγγάρι

και να την διαβάσουν τ’ άστρα.

Στ’ ουρανού την τελειότητα

στείλε τη ματιά

και μελέτησε βαθειά

τα μελλούμενα.

Μια βαθειά αναπνοή

και ένας ψίθυρος

μοιάζουν με κραυγές

στη σιγαλιά της νύχτας

και ηχούν παράταιρα

στη σιωπή που μας τυλίγει

και στο πέπλο

που μας περιβάλει.

Αέρινη οπτασία

αχνή και γαλάζια

φαντάζεις,

στ’ απαλό φως της σελήνης

που σχηματίζει κυματισμούς

στις άκρες των βλεφάρων

και στις σταλαγματιές

των δακρύων

που αιωρούνται

στων χειλιών τις άκρες.

Άσε με να πιάσω

τις άκρες των δακτύλων σου

να τις φέρω σιμά μου.

Δεν χρειάζεται φως

για να μετρηθούν

οι παλμοί της ψυχής

και να ζωντανέψουν

τα όνειρα και οι ελπίδες.

Λίγο φεγγάρι αρκεί

να τ’ αλλάξει όλα.

 

Γιάννης Κανατσέλης

Πειραιάς    8   Αυγούστου    2017

——————————————————–

Καλοκαιρινή μελαγχολία

 

Τα καλοκαίρι αργοπεθαίνει,

μέσα σε δάκρυ που αργά κυλά!

Να ’βρισκα αγάπη που ανασταίνει,

όταν τα όνειρα γίνουν θολά…

 

Το καλοκαίρι αργοπεθαίνει,

κι εγώ βουβά να τ’ αγαπώ

μαζί του θα ’θελα σε κάποιο δείλι,

να πορευόμουνα, ως να χαθώ!

 

Το καλοκαίρι αργοπεθαίνει,

κι ένας λυγμός στη σιγαλιά

δυο περιστέρια μια ηλιαχτίδα

κι αυτό να σβήνει, χωρίς μιλιά!…

 

ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ Ι. ΛΑΟΥΤΑΡΗΣ

——————————————————

Το πλοίο φεύγει

 

Το πλοίο έτοιμο να φύγει στο λιμάνι,

στην προκυμαία φασαρία, κουρνιαχτός

σάπια σκαριά, γερανογέφυρες, καφάσια,

κι εγώ σιμά, ονειροπόλος, μοναχός.

 

Μπόχα η ζωή, γέλιο και δάκρυ σε μια ρότα.

Άσπρο πλεούμενο, σε βρώμικα νερά.

Αν απαρνιόμουνα και δάκρυ και ιδρώτα,

πως θα ξεχώριζα την πίκρα απ’ τη χαρά;

 

Το πλοίο φεύγει και μπροστά μόνο κοιτάει

γλάρος περήφανος στου Αιγαίου τα νερά,

χαρές και χίμαιρες μαζί του κουβαλάει,

κάποιοι γελάνε, κάποιος κλαίει γοερά.

 

Ουρανοθάλασσα, φωνές τα ψαροπούλια

και ένας ήλιος που αιώνια μας κοιτά

κι εγώ ριγώντας, σαν Αυγερινός και Πούλια,

σε βλέπω πάλι, σ’ ένα γλάρο που πετά.

 

ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ Ι. ΛΑΟΥΤΑΡΗΣ

Από την ποιητική συλλογή «Ζωγραφίζοντας με λέξεις»

Εριφύλη 2009

———————————————————————————-

ΜΗΤΕΡΑ ΟΛΩΝ

 

Δεν το γνωρίζω μέχρι σήμερα γιατί

Μα με το θέμα αυτό δεν είχα ασχοληθεί

Είναι πολύ μεγάλο , δισθεόρατο θαρρώ

Με λίγα λόγια απλά καθημερινά να αναλυθεί.

 

Για την μητέρα όλων μας θα καταλάβατε μιλώ ,

Είναι εδώ είναι εκεί; παντού για όλους βρίσκεται

Όλοι με ευλάβεια πίστη και αγάπη το όνομα προφέρουμε

Δεν την ζητάς γιατί είναι δίπλα σου για σένα αναλίσκεται.

 

Η Παναγιά ήταν μητέρα και σαν άνθρωπος επόνεσε

Καταλαβαίνει από πόνο και μαζί μας θα πονέσει

Η πίστη σώζει και κανένας δεν μετάνιωσε

Μες την αγκάλη της μητέρας αν το θέλει θα χωρέσει .

 

Γλυκιά μητέρα στάσου πάντα δίπλα μας

Προστάτεψέ μας από τα μίση και το ψέμα

Βοήθησέ μας στον γλυκό σου δρόμο να βρισκόμαστε

Και να μην πνίγεται καθημερινά ο κόσμος μες το αίμα .

 

Βοήθησέ μας πεινασμένους να χορτάσουμε

Όσους κρυώνουν με αγάπη να τους ντύσουμε

Όσους διψούν με καθαρό νερό να ξεδιψάσουμε

Όσους πονούν μαζί τους να σταθούμε και τον πόνο να νικήσουμε

 

ΓΕΩΡΓΙΟΣ Β. ΣΙΑΦΛΑΣ

——————————————————————————

ΟΙ ΕΞΑΙΡΕΣΕΙΣ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ

 

Ο χρόνος έχει πολλές διαιρέσεις

τρεις όμως είναι οι εξαιρέσεις

το παρελθόν που στον αιώνα σβήνει

το παρόν που αποτυπώματα αφήνει

και το μέλλον που έρχεται με φροντίδα

χωρίς να αναζωογονεί πάντα την ελπίδα

το παρελθόν πνίγεται στης ιστορίας τον ωκεανόν

αλλά στην επιφάνεια βγαίνει για το παρόν

το μέλλον πάντα με σεβασμό καθοδηγεί

και περισσότερα πράγματα του εξηγεί

το παρόν μπορεί μόνο του να ανακατεύεται

αλλά πολλά απο το παρελθόν πραγματεύεται

το μέλλον πάντα είναι το αύριον

και όχι όπως θέλουμε το μεθαύριον

ίσως να είναι πολύ κοντινό

χωρίς να αποκλείεται και πολύ μακρινό

το μέλλον είναι αόρατο και αβέβαιο

αυτό είναι το σίγουρο και το βέβαιο

ίσως να έλθει ομαλά και με γαλήνη

αλλά πάντα διαταράσσει την ειρήνη

όσα φέρνει η ώρα, δεν τα φέρνει ο χρόνος

αυτό διδάσκει ο ανθρώπινος πόνος

πολλά μπορούν να συμβούν σε μια στιγμή

που είναι του χρόνου η μικρότερη σπιθαμή

συμβουλέψου όσο γίνεται το παρελθόν

ζήσε καλύτερα όπως μπορείς το παρόν

για το μέλλον μην κάνεις όνειρα πολλά

για να μην αποδειχθούν απατηλά

ο χρόνος έρχεται, μένει, φεύγει, τρέχει

αλλά τις εξαιρέσεις του πολύ τις προσέχει

διανύει με διαφορετική ταχύτητα αποστάσεις

δημιουργώντας αφετηρίες και πολλές στάσεις.

 

 

ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΤΣΑΡΟΥΧΑΣ

—————————————————————————

       ΤΑ ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΑ

 

Στα παρασκήνια πολλά παίζονται

που κρύβονται και δεν φαίνονται

πολλά γίνονται κάτω απο το τραπέζι

που άλλο δηλώνουν και άλλο παίζει

όλα αποβλέπουν σε κάποιο στόχο

που είναι πλεγμένα με δεμένο βρόχο

όλα μπερδεύουν το ψέμα με την αλήθεια

σαν να ακολουθούν τα παραμύθια

δεν υπάρχει πλέον ευκρίνεια και διαφάνεια

όλα σκεπάζονται με την αφάνεια

ζούμε σε μια κοινωνία οικονομική

που όλοι μας καλλιεργούμε την δολοπλοκή

άλλα λέμε, άλλα κάνουμε, άλλα εννοούμε

αρκεί και μόνο τον εαυτόν μας να ικανοποιούμε

άλλαξαν πλέον οι άνθρωποι και οι εποχές

και δεν αισθανόμαστε καθόλου ενοχές

πέρασαν τα χρόνια εκείνα

που ο λόγος ήταν πραγματική σφήνα

ξέφυγε απο όλους η καλωσύνη

και δεν υπάρχει πουθενά εμπιστοσύνη

κλειδωθήκαμε για τα καλά στα αμπάρια

και μαζευτήκαμε σαν τα κουβάρια

καταστρέψαμε του ήλιου το φως

κρυφτήκαμε όμως στο σκοτάδι της νυκτός

είχε δίκιο ο Διογένης με το φανάρι

που έψαχνε Ανθρωπο στέρεο σαν το πυθάρι

σήμερα όλοι μας έχουμε πολτοποιηθεί

και πολύ περισσότερο ρευστοποιηθεί

δεν υπάρχουν πλέον στεγανά

παρά μόνο συμφέροντα οικονομικά.

 

ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΤΣΑΡΟΥΧΑΣ

Leave a Reply

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *