Mόνη μου ελπίδα

 

λαουταρης-μανωληςΓλυκά αγκάλιασε, το Καλοκαίρι η δροσούλα,

με φθινοπώρου στολισμένη πια θωριά.

Κι εσύ ταξίδεψες πρωΐ, σαν συννεφούλα,

κι είχες παρέα, διαβατάρικα πουλιά.

 

Μπήκε ο Σεπτέμβρης, και τα δέντρα σιγοκλαίνε

δάκρυα τα φύλλα τους στολίζουνε τη γη.

Γκρίζες οι νότες στις καρδιές που υμνούν και λένε:

για την αγάπη πούναι πόνος και κραυγή.

 

Τώρα, παρέα ο στοχασμός μα δεν μου φθάνει,

μνήμες και σκέψεις δεν γεμίζουν τη βραδυά.

Μόνη μου ελπίδα να γυρίσεις, πριν πεθάνει,

από τον πόνο η φτωχή μου η καρδιά.

 

ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ Ι. ΛΑΟΥΤΑΡΗΣ

Από την ποιητική συλλογή «Ζωγραφίζοντας με λέξεις»

Εριφύλη 2009

Leave a Reply

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *