ΑΝΑΛΥΣΗ ΣΤΗΝ Δ΄ ΣΤΑΣΗ ΤΩΝ ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΩΝ

ΤΣΑΚΑΝΙΚΑΜε την Χάρη του Θεού και της Υπεραγίας Θεοτόκου φτάσαμε αισίως στην τετάρτη Παρασκευή των Χαιρετισμών. Το δ΄ μέρος, όπως προείπαμε, είναι το δογματικό και θεολογικό μέρος, στο οποίο εξακολουθεί να προβάλλεται το πάντιμο πρόσωπο της Υπεραγίας Θεοτόκου, δια της οποίας εισήλθε στον κόσμο η σωτηρία, ο ενανθρωπήσας Θεός.

Ο μελωδός για να υμνήσει την Παναγία χρησιμοποιεί ένα καταιγισμό συμβόλων και εικόνων, παρμένων από τον χώρο της Παλαιάς και της Καινής Διαθήκης. Χρησιμοποιεί πλήθος καλολογικών στοιχείων, για να εκφράσει το μεγαλείο Της. Ο οίκος περιλαμβάνει τα γράμματα Τ-Υ-Φ-Χ-Ψ-Ω. Το α΄ προοίμιο, του Οίκου Τ, εγκωμιάζει την Παναγία με την παρομοίωση «Τείχος ει των παρθένων…». Η Παναγία μας είναι απροσμάχητος προστάτιδα των παρθένων, αλλά και όλων των Χριστιανών, που καταφεύγουν σε Αυτήν ζητώντας βοήθεια και στήριξη. Είναι η ταπεινή κόρη της Ναζαρέτ, υπόδειγμα ταπείνωσης, προσευχής, μελέτης, παρθενίας.

Οι αγιογράφοι, κατά τον Νικόδημο τον Αγιορείτη, για να φανερώσουν δια της εικονογραφικής τέχνης τους την δόξα της Παρθένου, ζωγράφισαν εικόνα με τρείς αστέρας, Έναν επί της Αχράντου Της κεφαλής, έναν επί τον δεξιόν ώμον και τον τρίτον εις τον αριστερόν. Με αυτόν τον τρόπο εννοούσαν ότι ήτο Παρθένος «προ τόκου», παρθένος διεφυλάχθη «εν τόκω» και παρθένος έμεινε μετά «τον τόκον» (Νικ. Αγιορείτης Κήπος Χαρίτων). Στον Οίκο Υ «Ύμνος άπας ηττάται…».

Κάθε ύμνος ευχαριστίας νικάται, υστερεί, δεν κατορθώνει να φτάσει το πλήθος των οικτιρμών Σου, Κύριε. Πτωχά τα λόγια μας, οι ύμνοι μας, ας είναι όσοι οι κόκκοι της άμμου και πάλι δεν φτάνουν για να σε ευχαριστήσουμε. Στους Αίνους του βαρέος ήχου αναρωτιόμαστε: «Τι ανταποδώσωμε τω Κυρίω περί πάντων ων ανταπέδωκεν ημίν;» Δυστυχώς είμαστε αδύναμοι, για να προσφέρομε κάτι στον Ευεργέτη μας. Δεν θέλει όμως ο Κύριος ευχαριστίες, θέλει να συνδεόμαστε μαζί Του, για να απολαμβάνομε πλουσιώτερα την Χάρη Του. Η ευχαριστία σημαίνει ευγνωμοσύνη, Αυτό θέλει ο ενανθρωπήσας Λόγος του Θεού. Η ευγνωμοσύνη είναι από τις μεγάλες αρετές, που πρέπει να στολίζει τον άνθρωπο,

Στον Οίκο Φ, τα σχήματα λόγου συνεχίζονται. Φωτοδόχον λαμπάδα, αποκαλεί ο Θεοφόρος Ιωάννης Δαμασκηνός την Παναγία. «Εγώ ειμί το φως του κόσμου». Μία από τις ενέργειες του Κυρίου είναι το φως. Η Θεοτόκος έγινε ολόκληρη φως, γιατί γέννησε την πηγή του φωτός, τον Χριστό. Αυτό άστραψε μέσα στην γαστέρα Της και φώτισε και φωτίζει την ανθρωπότητα. Έδιωξε το σκότος της ειδωλολατρίας, ζέστανε τον άνθρωπο, γιατί του έκανε εύκολο το δρόμο προς την Βασιλεία των ουρανών.

Στον Οίκο Χ, αναλύεται καθαρά ο σκοπός της ενανθρωπήσεως, Ο Θεός από αγάπη δημιούργησε τον κόσμο από την ανυπαρξία  στην ύπαρξη με τον Λόγο Του. Από όλα τα δημιουργήματά Του περισσότερο ελέησε τον άνθρωπο και του έδωσε πολλά χαρίσματα. Τον έβαλε στον Παράδεισο και του έδωσε νόμο, για να ζει σε κατάσταση αφθαρσίας. Όμως καταπάτησε τον νόμο και περιήλθε στην φθαρτότητα και στον θάνατο, Η μετάνοια δεν θα ήταν αρκετή για να επανέλθει στην αθανασία, έπρεπε ο Λόγος του Θεού να θυσιαστεί. Έτσι με την ενανθρώπησή Του και τον Σταυρικό Του θάνατο διέγραψε οριστικά τα χρέη των ανθρώπων, που από την αμαρτία είχαν απομακρυνθεί από την Χάρη Του. Στους Οίκους Ψ και Ω ανυμνούμε την Θεοτόκον ως έμψυχον ναό του Θεού, που την αγίασε και την δόξασε και την παρακαλούμε «Ω Πανύμνητε Μήτερ» δέξου τους ύμνους μας και σώζε μας από κάθε συμφορά.

ΕΥΧΟΜΑΙ ΣΕ΄ΟΛΟΥΣ Η ΓΛΥΚΙΑ ΜΑΣ ΠΑΝΑΓΙΑ ΝΑ ΕΙΝΑΙ «ΓΕΦΥΡΑ ΜΕΤΑΓΟΥΣΑ ΤΟΥΣ ΕΚ ΓΗΣ ΠΡΟΣ ΟΥΡΑΝΟΝ»

Mαρία Τσακανίκα

Leave a Reply

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *