βιβλιοκριτική ..«Τα τρία πουκάμισα» Ποιητική συλλογή Ακριβής Κάραλη – Παπαδοπούλου

παπαδοπούλου 2 Μια διακειμενική προσέγγιση του περιεχομένου.

Η ποιητική ανθολογία της Ακριβής Παπαδοπούλου, με τον παπαδοπούλου 1αλληγορικό και συμβολικό τίτλο, «Τα τρία πουκάμισα», που τυπώθηκε στον Πειραιά, περιλαμβάνει 200 λυρικά στιχουργήματα με μετρική ποικιλία, με στίχους απλούς, εύπλαστους και ρυθμικούς, με μερική ομοιοκαταληξία, και σε τέλεια γλωσσική μορφή. Τα ποιήματα γράφτηκαν με αφορμή τον αδόκητο χαμό της κόρης της Στάμως, -αφιερωμένα σ’ αυτή με ανείπωτη οδύνη και σπαραγμό-, που έφυγε από τη ζωή, σε ατύχημα με μοτοποδήλατο, στα 25 της χρόνια, «σε σκότωσε η ταχύτητα / κι η κακιά η μοίρα», αφήνοντας την πονεμένη μάνα να την αναζητάει αιώνια.

Η ανθολογία κατανέμεται σε τρία μέρη: Ποιητικό Μοιρολόι, Στάμω, Η Στάμω κι εγώ, που απορρέουν από ένα όνειρο καλό, Φέρε μού το ένα βράδυ / να το δω μες στο σκοτάδι, και αποτελούν ένα δραματικό διάλογο της μάνας με την κόρη, της οποίας εγκωμιάζει τη νεότητα, τα προτερήματα αλλά και τα ελαττώματά της, παρακαλώντας τον Ύψιστο να τη λυτρώσει από το μαρτύριό της. Δημιουργέ πού ‘σαι ψηλά / μου πήρες το παιδί μου. / Μου πήρες τη γαλήνη μου / πάρε και την ψυχή μου.

Όλα τα ποιήματα αποπνέουν την τραγικότητα του θανάτου, γραμμένα με ιδιαίτερη ευαισθησία, συγκινησιακή φόρτιση και εικονιστικές αναφορές στον τόπο καταγωγής, και παραπέμπουν συνειρμικά, με τους ολοφυρμούς και τις οιμωγές, σε μορφές της ελληνικής μυθολογίας, στην ομηρική ποίηση, σε κομμούς αρχαίας τραγωδίας, σε επιτύμβια επιγράμματα της Παλατινής Ανθολογίας και σε έξοχα τροπάρια από τον Επιτάφιο Θρήνο της Εκκλησίας μας, Ω γλυκύ μου έαρ, γλυκύτατόν μου τέκνον, πού έδυ σου το κάλλος; Παράλληλα, η απώλεια προσφιλών προσώπων, ιδιαίτερα τέκνων σε νεαρή ηλικία, εμπνέει τους ποιητές μας να γράψουν αριστουργηματικά συνθέματα, όπως τους: Κωστή Παλαμά, Ο τάφος, Διον. Σολωμό, Εις Φραγκίσκα Φραίζερ, Κ. Βάρναλη, Η μάνα του Χριστού, Γ. Ρίτσο, Επιτάφιος, Νικ. Βρεττάκο, Μάνα και γιος, Γ. Δροσίνη, Το μοιρολόι της όμορφης, Οδ. Ελύτη, Άσμα ηρωικό και πένθιμο… καθώς και τις ποιήτριες Μαρία Αγαθοπούλου – Κέντρου, Μοτοσυκλετιστής και Αγγελική Σιδηρά, Οίμοι λέγουσα… Ιδιαίτερα εντυπωσιάζει το ποίημα του Οδ. Ελύτη Η ποδηλάτισσα (Η Παναγία των κοιμητηρίων, Τα ρω του έρωτα). Το δρόμο πλάι στη θάλασσα περπάτησα / πού ‘κανε κάθε μέρα η ποδηλάτισσα… Την είδα να περνά πάνω απ’ τα κύματα / την άλλη μέρα πάνω από τα μνήματα…

Πολλές ομοιότητες εντοπίζουμε στην ποιητική συλλογή του Γ. Δροσίνη, Λαμπάδες, 71 σονέτα, με εικόνες τον Δ. Μπισκίνη, που γράφτηκαν με αφορμή τον θάνατο της 16χρονης νέας, της Φώτης, κόρης της στενής φίλης του ποιητή Αικατερίνης Ευλαμπίου – Τυπάλδου, Σε μια κόρη πεθαμένη και θαμένη στα ξένα. Τα στιχουργήματα έχουν ενιαία ποιητική σύνθεση, με μοναδικό θέμα τον θάνατο μιας νέας και η συλλογή έχει τη μορφή ελεγείου, με φιλοσοφικό στοχασμό.

«Τα τρία πουκάμισα» αποτελούν μια θαυμάσια επικήδεια ανθολογία -ύμνος και θρήνος μαζί- που εκφράζουν, στον υπέρτατο βαθμό, τη συναισθηματική κατάσταση της χαροκαμένης μάνας, που αναπολεί με άφατο πόνο τις ευτυχισμένες μέρες μιας ζωής που έφυγε ανεπιστρεπτί. Σε μια στιγμούλα σβήσανε / για σε τα όνειρά μου. Έφυγες και με άφησες. Πώς άντεξες καρδιά μου;

Η Ακριβή εξέφρασε με την Ανθολογία της τη μορφή της τραγικής μάνας, σε όλες τις εκφάνσεις της, αποτυπώνοντας, με ελεγειακό χαρακτήρα, το δράμα της που αντιπροσωπεύει αντίστοιχο πανανθρώπινο, ανυψώνοντας έτσι τον χαμό της κόρης της σε ποίηση υψηλής ποιότητας.

Αναστάσιος Αγγ. Στέφος, δ.φ.

Αντιπρόεδρος της ΠανελλήνιαςΈνωσης Φιλολόγων και του Συλλόγου «Οι Φίλοι του Μουσείου Γ. Δροσίνη»

Leave a Reply

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *