Επιτάφιο

Λαζαρίδης ΕλευθέριοςΚαι μη θρηνείς πια, κλαίουσα ιτιά,

μη βαρυαναστενάζεις.

Το βλέπω,

ξεθωριάσανε τα χρώματα,

οι ήχοι σκλήρυναν, δεν έχουν αρμονία,

ο φλοίσβος των  νερών κοιμήθηκε αιώνια,

στα γκρίζα σύννεφα λείπουν τα σχήματα,

η φαντασία στο ναδίρ, η ευαισθησία τραβεστί.

 

Μην κλαις, ιτιά μου, θλιβερά

για τον ωραίο καβαλάρη,

εκείνο το ξανθό περήφανο πουλάρι.

Έστρωσε το κορμί στην άσφαλτο

γιατί κανείς δεν άκουγε

της μοναξιάς του το τραγούδι,

κι ήτανε είκοσι χρονώ λουλούδι.

 

Δεν ήθελε τα χαϊμαλιά,

κοίταζε ίσια στην καρδιά

για να βρει την αλήθεια,

κι έτρωγε παραμύθια.

 

Και συ μικρή μου κλαίουσα ιτιά

το δάκρυ μη σταλάζεις,

μον’ χάϊδεψε ξανθά σγουρά μαλλιά

κι άσε τ’ αηδόνι να μαδά

πίκρα κι ανατριχίλα.

 

Λευτέρης Λαζαρίδης

Από την ποιητική συλλογή

«Ίσως»

Leave a Reply

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *