ΕΠΙ ΣΚΗΝΗΣ

Γράφει η Θεατρολόγος, Κριτικός Θεάτρου

                                       ΚΑΛΛΙΟΠΗ Γ. ΡΑΠΑΝΑΚΗ

«Η Περιπέτεια μιάς Λαμπάδας»

Η Αφή του Ανέσπερου Φωτός

 

ΡΑΠΑΝΑΚΗΥπάρχουν ορισμένα βιβλία που έρχονται και σε βρίσκουν. Νομίζεις ότι κατά τύχη το βλέμμα σου έπεσε στο εξώφυλλό τους. Όμως, ίσως εκείνα να σε περίμεναν χρόνια σε κάποιο βιβλιοπωλείο, στο ράφι της βιβλιοθήκης ενός φιλικού σπιτιού, σε ένα παλαιοπωλείο ή οπουδήποτε αλλού. Μπορεί γιά μεγάλο χρονικό διάστημα, οι ζωές σας να ήταν παράλληλες, μέχρι την στιγμή που στο άπειρο του χρόνου επιτέλους συναντηθήκατε. Αυτό ακριβώς μου συνέβη με την «Περιπέτεια μιάς Λαμπάδας» της κ. Πηνελόπης Μωραΐτου η οποία σύμφωνα με τις πληροφορίες που μας δίνει η ιστοσελίδα «Βιβλιονέτ» γεννήθηκε στον Πειραιά. «Σπούδασε Αγγλική Λογοτεχνία στο ΜSU-USA. Ολοκλήρωσε τις μεταπτυχιακές σπουδές της Master of Arts στην Αμερικανική Λογοτεχνία MSU-USA. Είναι διδάκτωρ του Πανεπιστημίου Αθηνών στον τομέα της Αμερικάνικης Λογοτεχνίας, και από το 2004 Μεταδιδακτορική Ερευνήτρια στο MSU-USA στην Παιδική Λογοτεχνία και τα Γυναικεία Στερεότυπα. Είναι γενική διευθύντρια του Ερευνητικού Ιδρύματος Πολιτισμού και Εκπαίδευσης (Ε.Ι.Π.Ε.)». Ανάμεσα σε πολλαπλές δράσεις στον τομέα της παιδείας, η κ. Μωραΐτου έχει γράψει πολλά παραμύθια μεταξύ των οποίων και την «Περιπέτεια μιάς Λαμπάδας» (Εκδόσεις Ακρίτας, 2007).

Πρόκειται γιά ένα θαυμάσιο παραμύθι γιά παιδιά 4-8 ετών το οποίο θα μπορούσε κάλλιστα να δραματοποιηθεί και να παρουσιαστεί ως θεατρικό έργο γιά μικρούς και μεγάλους. Αρχικά, στην μορφή του βιβλίου «Η Περιπέτεια μιάς Λαμπάδας» απολαμβάνεις την εμπνευσμένη εικονογράφηση της κ. Πέγκυ Φούρκα. Τρισδιάστατες εικόνες, πολύχρωμες, με πασχαλινές λαμπάδες, πασχαλίτσες, φαναράκια, ένα χνουδωτό κουνελάκι, ένα ξύλινο αλογάκι και έναν κουμπαρά φασουλή. Μία εικονογράφηση πραγματικό έργο τέχνης που σε προδιαθέτει θετικά να ανοίξεις το βιβλίο και να ψηλαφίσεις τις σελίδες του.

Από την πρώτη γραμμή, ο αναγνώστης απολαμβάνει τις προσωποποιήσεις των παιχνιδιών, μέσα από λέξεις που ξεδιπλώνονται  σαν ουράνιο τόξο σε ένα φώς χρωμάτων και περιγραφές  που αφυπνίζουν την φαντασία στους αστραφτερούς δρόμους μιάς απαστράπτουσας έμπνευσης. Το κείμενο κυλά απαλά, σε γλυκό, τραγουδιστικό ρυθμό, καθώς, οι πασχαλινές λαμπάδες αλλά και όλα τα πασχαλινά παιχνίδια που βρίσκονται στην βιτρίνα του παιχνιδάδικου του κυρ Γιώργη σε ένα νησί, περιμένουν ανυπόμονα, λίγες ημέρες πριν το Πάσχα, να τους επιλέξουν διάφοροι πελάτες και να κάνουν Ανάσταση σε διάφορα σπίτια.

Πιό συγκεκριμένα, το Σάββατο του Λαζάρου, στην δεξιά πλευρά της καταστόλιστης, πασχαλινής βιτρίνας «[…] ακουμπούσε μεγαλόπρεπα μιά άσπρη ψηλόλιγνη λαμπάδα. Στο λυγερό κορμί της ήταν σφιχτοδεμένη μιά κατακόκκινη σατέν κορδέλα και από τον πλούσιο φιόγκο της ξεπρόβαλλε ένα πολύχρωμο μπουκέτο ανοιξιάτικα λουλούδια. Πιo κει, σαν πινελιά από το γαλάζιο του Αιγαίου καμάρωνε η Μαριγούλα, μιά μπλε λαμπάδα που ο κυρ Γιώργης την είχε βγάλει έτσι, γιατί πάνω της ήταν στερεωμένη μιά κάτασπρη βαρκούλα με πανάκι σταυρωτό, όμοια με τη βάρκα του καπετάν Παναγή του φίλου του που είχε αυτό το όνομα». (Το συγκεκριμένο απόσπασμα αλλά και όσα άλλα αποσπάσματα χρησιμοποιηθούν σε αυτό το άρθρο είναι από το προαναφερθέν βιβλίο: Πηνελόπη Μωραΐτου: «Η Περιπέτεια μιάς Λαμπάδας», Εκδόσεις Ακρίτας-Παιδικά, σε εικονογράφηση Πέγκυς Φούρκα).

Ανάμεσα σε πασχαλινά αυγά και μία κουκλολαμπάδα, ήταν και μία άλλη περίεργη λαμπάδα «[…] κλεισμένη σε ένα χάρτινο κουτί μαζί με ένα τρομερό κακάσχημο πολεμιστή που κοίταζε αγριεμένος, έτοιμος γιά μάχη». Οι λαμπάδες συνομιλούσαν σχετικά με τον πελάτη που επρόκειτο να τις διαλέξει. Βέβαια, η ψιλόλιγνη λαμπάδα με την σατέν κορδέλα προσδοκούσε να βρεθεί στα χέρια της μοναχοκόρης του Δημάρχου, την Ανάσταση. Εκεί, στην καταστόλιστη βιτρίνα, σε μία γωνία «[…] ένα κίτρινο χλωμό κεράκι πρόβαλε δειλά το φιτιλάκι του. Ούτε κι εκείνο θυμόταν πως είχε βρεθεί στην ξύλινη βιτρίνα του μικρού παχινιδάδικου… Το ταπεινό αυτό μικρό κεράκι είχε ένα κρυφό πασχαλινό όνειρο. Ήθελε να βρεθεί στα Ιεροσόλυμα το βράδυ του Μεγάλου Σαββάτου, στο λαμπρό ναό της Αναστάσεως. Ήθελε να προσφέρει την αχνή, τρεμάμενη φλόγα του μικρό δώρο στον Ιησού Χριστό γιά την Ανάστασή του. Νά φέξει από χαρά, όπως φέγγουν τα πρόσωπα των πιστών στη μεγάλη γιορτή της Χριστιανοσύνης».

Πράγματι, μέχρι το βράδυ εκείνης της ημέρας, όλες οι λαμπάδες και τα περισσότερα πασχαλινά αυγά καθώς και τα περισσότερα παιχνίδια είχαν αγοραστεί από διάφορους ανθρώπους και το κίτρινο κεράκι έμεινε μόνο του στην άδεια βιτρίνα. Μέχρι που μπήκε ο Σόλωνας και είπε στον κυρ Γιώργη να του ετοιμάσει μία κούτα με δώρα γιa να τα στείλει στα ανίψια του γιά το Πάσχα με μία πτήση. Ένα ρεύμα αέρος έριξε το κεράκι στην χαρτονένια κούτα η οποία ταξίδεψε στα Ιεροσόλυμα, με εισιτήριο «[…] δύο όνειρα και μία ευχή». Το μικρό κίτρινο κεράκι, στα χέρια της Ελπίδας, βρέθηκε στον ναό της Αναστάσεως στα Ιεροσόλυμα, ανάβοντας στην αίγλη του Ανέσπερου Φωτός. Επιπλέον, η Ελπίδα συνάντησε την φίλη της την Αφροδίτη η οποία κρατούσε «[…] την κατάλευκη λαμπάδα με την σατέν κορδέλα και ένα μπουκέτο λουλούδια στο σφιχτοδεμένο φιόγκο της» (-ήταν η λαμπάδα που περήφανη έλεγε ότι θα κάνει Ανάσταση στα χέρια της μοναχοκόρης του Δημάρχου-). Όταν η Αφροδίτη είπε στην Ελπίδα: «[…] μπορώ να ανάψω τη λαμπάδα μου;… Η φανταχτερή λαμπάδα με την κόκκινη σατέν κορδέλα έσκυψε σε μιά βαθιά υπόκλιση και το μικρό κίτρινο αδύνατο κεράκι καμαρωτό στο χέρι της Ελπίδας της έδωσε το Φως της Αγάπης».

Leave a Reply

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *