Κατσουλού – Ζολώτα-Μαντώ

ΚΑΤΣΟΥΛΟΥΘεϊκά βήματα…

 

Και άγριος άνεμος φύσαγε και δυνατός, τίγρητας

που ξέσκιζε τα βουνά, τους βράχους κατασύντριβε,

κεραυνοβολώντας την αντίστασή τους…

Εκεί δεν ήσουν, ω, Θεέ.

 

Σεισμός ετράνταζε συθέμελα τη Γη – τις ομορφιές

εγκρέμιζε κι ότι η ζωή διαφέντευε το κατάπινε,

κι αποπατούσε σε ότι, η φύση δόξαζε.

Εκεί δεν ήσουν, ω, Θεέ.

 

Πύρινες γλώσσες πλήμμυρα χύνονταν στην πλάση

φλόγιζαν λίμνες καίγανε ρύακες κατάπιναν ποτάμια

και μολυβί τη λογική των όντων έβαφαν.

Εκεί δεν ήσουν, ω, Θεέ.

 

Σ’ άγιους ναούς γονάτισα και δάκρυσαν μιλώντας Σε,

Λευίτες ρώτησαν να με φωτίσουν, κοσμικούς τριγύρω,

τη Γη πλανήθηκα, μεσούρανα Σε ζήτησα.

Εκεί δεν ήσουν, ω, Θεέ.

 

Και φύσηξε αύρα σιγανή και δρόσισε φρυγμένα χείλη,

σκορπίζοντας τον φόβο από το πνεύμα των θνητών,

κι ήταν γλυκό κελάηδημα μέσα στο δείλι…

Κι ήσουν στην αύρα, Κύριε.

 

Μαντώ Κατσουλού – Ζολώτα

Από την ποιητική συλλογή

«Πεδίον βολής»

Leave a Reply

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *