Κορωνοϊός… εν πλώ!

συνέντευξη 1 Ο Γιάννης Καρακλίδης, Ναυτικός του Εμπορικού Ναυτικού, εξηγεί τη συνθήκη της είδησης της ύπαρξης του φονικού ιού, κατά το πρώτο του μπάρκο με προορισμό την Κίνα.

Γλαφυρά και πολύ παραστατικά ο Γιάννης μας διηγείται την πρώτη του επαφή με τον Κορωνοϊό, ως ίσως ένας από τους πρώτους Έλληνες, που βίωσε την απειλή της πανδημίας, πριν ακόμα αυτή ξεφύγει από την Κίνα και γίνει παγκόσμια μάστιγα.

«Πάντοτε ήθελα να γίνω ναυτικός, από παιδί το ονειρευόμουν. Η λαχτάρα μου για το ταξίδι στο άγνωστο ήταν και είναι βαθιά, ακατανίκητη και ατέρμονα ανεκπλήρωτη.

Η πρώτη μου θαλασσινή απόπειρα πραγματοποιήθηκε στις 19 Σεπτεμβρίου του 2019. Ακόμα αναλογίζομαι τα περίεργα συναισθήματα που με κατέκλυζαν, καθώς έλυνα τον κάβο, κατάΣυνέντευξη 2 τον απόπλου. Αφήνοντας πίσω μου τη ζοφερή και υγιή Αθήνα, αναπολούσα τις χαμένες στιγμές, γεμάτες από καλούς φίλους και ζεστές παρέες.

Η άφιξή μας στον λιμένα κατάπλου της Τσινκτάο στην Κίνα, αποτέλεσε ό,τι πιο ακατάληπτο έχω μέχρι στιγμής βιώσει. Οι Αρχές του τόπου απαγόρευσαν επιτακτικά την κάθοδό μας και η εκφόρτωση τελέστηκε με περιορισμένη επαφή των λιμενεργατών. Η κατάσταση ήταν ομιχλώδης και υπήρχε μια έντονη όσμωση κινδύνου. «Μαραμπού! Κακός οιωνός», ψιθύριζαν οι παλαιότεροι. Οι υποψίες του ανάστατου πληρώματος δεν άργησαν να επιβεβαιωθούν. Το μέηλ της Εταιρίας δεν άφηνε περιθώρια για εφησυχασμό. Η ύπαρξη του άγνωστου τότε «κορωνοϊού» ήταν δεδομένη, μόνο που δεν είχαμε αντιληφθεί, ούτε στο ελάχιστο, τη νέα πραγματικότητα που ξημέρωνε για εμάς και για όλους.

Οι αποστάσεις και η χρήση μάσκας, που μας ζητήθηκαν στην επόμενή μας προσάραξη στο Σάο Φρανσίσκο της Βραζιλίας, επαύξησαν τους φόβους μας. Το θέαμα που αντικρίσαμε, πάνω από το πλοίο, ήταν τουλάχιστον αγχωτικό. Η απειλή της λοίμωξης Covid -19 σε συνδυασμό με τα αυστηρά μέτρα περιορισμού, έδιναν την αίσθηση ενός πρωτόγνωρου και στρεσογόνου περιβάλλοντος Φυσικά δεν υπήρξε ούτε λόγος οιοσδήποτε σταθμού με έξοδο για εμάς έκτοτε.

Η ενημέρωση από το ίντερνετ ήταν μηδαμινή έως ανύπαρκτη. Η παραμονή μας εν πλώ παρατεινόταν, λόγω της δεινής κατάστασης. Τα σύνορα ήταν κλειστά και οι πτήσεις εξέλειπαν επίσης. Το αίσθημα εγκλωβισμού στο υγρό στοιχείο δημιουργούσε πίκρα και μοναξιά, τόση όσα τα κύματα της θάλασσας, θυμάμαι ναυτικούς να λένε, νοσταλγώντας τις οικογένειες και τα μικρά παιδιά τους.

Όταν πήρα το αεροπλάνο από το Σάο Λουίς της Βραζιλίας για την Ελλάδα και αφού υποβλήθηκα επιτυχώς σε όλα τα ιατρικά τεστ, θεώρησα πως ο εφιάλτης είχε επιτέλους τελειώσει. Αγωνιούσα να αντικρύσω τους φιλόξενούς μου συμπατριώτες, το εγκάρδιο και οικείο ταπεραμέντο των κατοίκων της χώρας μου.

Ήδη από το σταθμό του μετρό η ατμόσφαιρα ήταν διαφορετική. Πάγωσα, καθώς καχύποπτα βλέμματα στρέφονταν επάνω μου, κάθε φορά που ανέφερα τον τόπο αναχώρησής μου. Ως ένοχος απολογούμουν στον καθένα πως τα ιατρικά μου τέστ είναι αρνητικά ως προς τον επικίνδυνο ιό. Αποξενωμένο θα χαρακτήριζα τον κόσμο που αντίκρισα, ανασφαλή και κουρασμένο, με στραγγαλισμένες τις αντοχές του, λόγω μίας παρατεταμένης και επίπονης δοκιμασίας.

Πλέον, εκτιμώντας την κάθε στιγμή που έζησα επάνω στο σκάφος, διαπιστώνω το ισχυρό δέσιμο που είχα με τους συναδέλφους μου. Την ουσιαστική αλλοτρίωση τελικά δεν τη βίωσα εκεί, αλλά εδώ, στην πολύβουη πρωτεύουσα. Δεν πρόκειται για κοινωνική μοναξιά, αλλά ηθική, που τελείται υποδόρια ανάμεσα στο πλήθος. Υπό την απειλή της θανάσιμης πανδημίας κατέληξε ο άνθρωπος να είναι αποξενωμένος από τον συνάνθρωπό του, με μοναδικές γέφυρες σύνδεσης μεταξύ τους τα αμέτρητα, απρόσωπα καταναλωτικά αγαθά.

Ελπίζω όλο αυτό να τελειώσει και νέες ήρεμες θάλασσες να έρθουν σε όλους. «Και του χρόνου στα σπίτια μας», λένε οι ναυτικοί. «Και του χρόνου στα ανοιχτά γεμάτα επιστήθιους φίλους και συγγενείς σπίτια μας» θα προσθέσω εγώ. Άλλωστε οι τρικυμίες, όσο σκληρές και αν είναι, κάποτε κοπάζουν».

Χρύσα Καρυπίδου

Δημοσιογράφος ΑΠΘ- Φιλόλογος ΔΠΘ

Leave a Reply

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *