Λαουτάρης.Ι. Εμμανουήλ

Τα μεσημέρια στου Ανδρέα

ΛΑΟΥΤΑΡΗΣ

Πόσο ωραίες μου φαινόνταν οι στιγμές

τα μεσημέρια, στο μαγέρικο τ’ Ανδρέα,

ζούσα μια χίμαιρα, χωρίς τέλος κι αρχή,

που ’χε για φόντο αλλοπρόσαλλη παρέα.

 

Ο Τζίμ δε Γκρήκ, κι ο Κος Σίμος ο σακάτης,

κάποιος μονόφθαλμος, κι ένας λαχειοπώλης,

ο κανταδόρος με τα φάλτσα ο καλαπόρτσος,

με λίγα λόγια, το αφάν-γκατέ της πόλης.

 

Τα κεραμίδια, κάπου στάζαν στη γωνία,

ένα Τζουκ-Μποξ βραχνοτραγούδαγε στην άκρη,

κι ο Θοδωρής, αερικό του μαγαζιού,

να ξεστοιχιώνει τον καϋμό μας και το δάκρυ.

 

Μια σανιδόπορτα μπροστά απ’ την αυλίτσα

τη γραφική, με τα βαρέλια και τις γάτες

ίδια αυλαία του θεάτρου μαγική

μου ’δινε εικόνες στο άνοιγμά της ζεστές φλογάτες.

 

Κάποτε αντίκρισα σιωπή, όλα είχαν φύγει,

ξοπίσω έτρεξα, μην κάτι και προφτάσω,

τα βρήκα σκόρπια, μοιάζαν φύλλα φθινοπώρου

τι να μαζέψω, τι να κρατήσω, τι να ξεχάσω!

 

Εμμανουήλ Ι. Λαουτάρης

Από την ποιητική συλλογή

«Ζωγραφίζοντας με λέξεις»

Εκδόσεις Εριφύλη 2009

Leave a Reply

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *