Μιχαήλ Κατσικάδη.Νίκη

Παραμονή πρωτοχρονιάς

ΚΑΤΣΙΚΑΔΗ

Το πρόσωπό στου μια φριχτή σήμερα πήρεν όψη.

Παραμονή Πρωτοχρονιάς, στο φωτισμένο βράδυ,

εσύ ζητάς παρηγοριά στου μαχαιριού τη κόψη,

στου φονικού τ’ ακύμαντο και παγωμένο χάδι.

 

Η φρίκη λάμπει χείμαρρος στα μάτια κι ένας τρόμος,

τ’ άδικου αίμα της ψυχής μες στο κορμί σταλάζει.

Τραχύς, μακρύς κι απέραντος αυτό το βράδυ ο δρόμος,

κηλίδα πάνω στης νυχτιάς το βουρκωμένο ατλάζι.

 

Παραμονή Πρωτοχρονιάς, λίγο προτού χαράξει,

ήρθε το πεπρωμένο σου παιχνίδι να σου παίξει,

και βάλθηκε αποτρόπαιη να σ’ αναγγείλει πράξη

με μια πικρή κι ανήλεη του ποτηριού του λέξη.

 

Και μες’ από τ’ αδιέξοδο των τρομερών μεγάλων,

στη θύρα την επόμενη σ’ ένα μικρό μπαράκι,

βρέθηκα μες στ’ ολισθηρό κι άθλιο περιβάλλον,

στα ρείθρα και στα σύννεφα και στων καημών τα ράκη.

 

Ανήμερα Πρωτοχρονιάς, μες στη βουή του κόσμου,

εσήκωσε βοριά τρελόν η καταλύτρα μοίρα,

οι σίφουνες της ερημιάς κατοίκησαν εντός μου

και μ’ έσυραν, φύλλο χλωμό, στης πένας μου τη λύρα.

 

Νίκη Μιχαήλ Κατσικάδη

Από την ποιητική συλλογή

«Η έβδομη Πτήση»

Leave a Reply

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *