ΟΤΑΝ ΟΙ ΜΑΝΑΔΕΣ ΤΡΑΓΟΥΔΟΥΣΑΝ

τραγούδι«…Απασχολημένη όλη μέρα και κάθε μέρα με το σπίτι, η νοικοκυρά κάτι έπρεπε να κάνει για να σπάει την μονοτονία και την ανία. Τι πιο εύκολο από το να το ρίξει στο τραγούδι.

Τραγουδούσε μόνη της τραγούδια που ήξερε από μικρή ή τα νέα σουξέ της εποχής που κυκλοφορούσαν από στόμα σε στόμα. Αθέλητοι ωτακουστές οι γείτονες, ιδίως αν είχε ωραία φωνή, αλλά κυρίως εμείς, τα παιδιά.

Άλλη ωδική δραστηριότητα των μανάδων εκείνης της εποχής ήταν το νανούρισμα. Για να κοιμίσουν τα αγγελούδια τους, τυλιγμένα σαν ντολμαδάκια στις φασκιές, τα κουνούσαν ρυθμικά και απαλά στην αγκαλιά ή στην κούνια λέγοντας τρυφερά, όπως μόνο μια μάνα ξέρει, ένα νανούρισμα: «κοιμήσου και παρήγγειλα / στην Πόλη τα προικιά σου, / στη Βενετιά τα ρούχα σου / και τα χρυσαφικά σου…» ή ξόρκιζαν τα κοιλοπονάκια του με το «νάνι το παιδί μου νάνι, κι όπου το πονεί να γιάνει».

Άλλοτε πάλι αρκούσε ένα μακρόσυρτο, τρυφερό, ρυθμικό «νάνιιιιιιιι, έεεεεε, έεεεεε, έ» που επαναλάμβανε αλλάζοντας κάθε τόσο τον τόνο σε χαμηλότερο ή υψηλότερο, ώσπου το μωράκι της να αποκοιμηθεί.

Άρης Γαβριηλίδης

Απόσπασμα από το βιβλίο του

«Νοσταλγώντας τη δεκαετία του ’50-Η ζωή σε μια συνοικία του Πειραιά»

Leave a Reply

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *