Ο ΠΟΥΣΟΥΛΑΖΑΡΟΣ

 

ΧΡΙΣΤΟΥΛΑΚΗΣΤον καιρό που το Κάστρο της Κιμώλου ήτανε μια βουερή κυψέλη, πυκνοκατοικημένη από Κιμουλιάτες και μεις νήπια, του Λαζάρου οι μανάδες μας, μας έφτιαχναν τον Πουσουλάζαρο. Μια ξύλινη κουτάλα στολισμένη με πολύχρωμες κορδελίτσες και πανάκια φάνταζε στο παιδικό μυαλό μας σαν ένας αναστημένος άνθρωπος. Κρατώντας τον τριγυρίζαμε τις ρούες του Κάστρου και τραγουδούσαμε το, «Πουσουλάζαρε, που ήταν η φωνή σου, που σε κλαίγανε η μάνα κι αδελφή σου, ήμουνα στη γη χωμένος και στον Άδη πηγαιμένος, δώστε μου λιγο εράκι να ξεπλύνω το φαρμάκι της καρδίας των χειλέων και μη μ’ αρωτάτε πλέον».

Οι νοικοκυρές βγαίνανε στο πουντί τους και μας φιλέβανε με καμιά μπακιρένια δεκάρα, ή κανένα ξερό σύκο ή σε σπάνιες περιπτώσεις με ένα κομμάτι ξερή μουσταλευριά πασπαλισμένη με αρκετό σουσάμι.

Η χαρά μας ήτανε απερίγραπτη. Όμορφα ανεπανάληπτα ευτυχισμένα παιδικά χρόνια!

Από το βιβλίο του Ιατρού Μανώλη Αρ. Χριστουλάκη «ΛΑΟΓΡΑΦΙΚΕΣ ΑΦΗΓΗΣΕΙΣ».

Leave a Reply

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *