Το παραμυθάκι της Φωνής

Το Σκιάχτρο

Όλου του κόσμου τα παιδιά / σαν τα πουλιά πετούνε / Δεν τα φοβίζει ο βοριάς / το σκιάχτρο δε φοβούνται.

Στη γειτονιά μας την παλιά είχα ένα φίλο τον κύριο Λάμπη που ήξερε κι έφτιαχνε μοναδικά σκιάχτρα.

Ήταν σαν άνθρωποι που φορούσαν την ψυχή τους στο πρόσωπό τους. Όποιος αγόραζε το σκιάχτρο του έδινε μαζί και μια πλαστικοποιημένη ταμπέλα. Την κρεμούσε στο λαιμό του σκιάχτρου στο χώρο του

Ο κύριος Μάνος ο νέος πελάτης πήρε την παραγγελία από τον κύριο Λάμπη πήγε στο χωράφι του τοποθέτησε το Γκόρτσο έτσι βάφτισε το νέο φίλο το δικό του σκιάχτρο και διάβασε ήρεμα τα λόγια της παράξενης ταμπέλας

»Υπάρχουν δυο είδη σιωπής: η σιωπή που προηγείται της ομιλίας και η σιωπή που έπεται».

Τα παιδιά στο χωριό έτρεξαν περίεργα να δουν το νέο φύλακα του αγροκτήματος

Τους άρεσε τόσο πολύ που κάθε μέρα μαζεύονταν γύρω από το σκιάχτρο για να το βλέπουν αλλά και να διαβάζουν αυτά που έγραφε η πρωτότυπη ταμπέλα

»Α κάθε επιστήμη αρχίζει σαν φιλοσοφία και τελειώνει σαν τέχνη».

Είπε ο νεαρός Νίκος διαβάζοντας δυνατά τα λόγια της βρεγμένης από τη βροχή ταμπέλας.

Εσύ τι θα έγραφες στην σοφή ταμπέλα»; ρώτησε η Ζωή τους φίλους της.

Κυριακή σήμερα να τη χαρούμε

Ζωή Μπούζα
Μπούζα Ζωή

Leave a Reply

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *