Το παραμυθάκι της Φωνής…

Η τιμιότητα και η αλήθεια αμείβονται

 

Μπούζα Ζωή»Δεν μπορείς να είσαι ευτυχισμένος χωρίς να είσαι σοφός, τίμιος και δίκαιος. Ούτε να είσαι σοφός, τίμιος και δίκαιος χωρίς να είσαι ευτυχισμένος» είπε η κυρία Μέλπω η δασκάλα της Δευτέρας τάξης

»Είπα σοφός και αμέσως θυμήθηκα πως σήμερα είναι η γιορτή σου Σοφία μου Χρόνια σου πολλά και σοφά» είπε κι αμέσως έδειξε στα παιδιά την κολοκυθογλάστρα που έφερε από το σπίτι της.

Τα παιδιά που τα είχε μάθει από την προηγούμενη χρονιά να ακούνε μια σημαντική ιστορία βλέποντας κάτι συγκεκριμένο άρχισαν να λένε

»Έχει να κάνει με τα λουλούδια του κάκτου ή με κολοκύθα»;

Και ξεκινά η διδακτική ιστορία για τη σοφία ενός προικισμένου με χαρίσματα βασιλιά που στα βαθιά του γεράματα ψάχνει να βρει ένα παιδί να του αφήσει το θρόνο του

Έδωσε λοιπόν σποράκια σε πολλά πολλά παιδιά και ζήτησε στο τέλος της χρονιάς να του πάνε το φυτό που θα μεγάλωναν.

Ο μικρός Αγάπιος προσπαθεί βάζει τον καλύτερο εαυτό του αλλά δυστυχώς κανένα αποτέλεσμα.

Το φυτό εξαφανισμένο

Ούτε το νεράκι το γάργαρο ξυπνούσε το σποράκι ,ούτε το καλό χώμα αλλά ακόμα και ο ζωοφόρος ήλιος δεν το έκανε να βγει.

Ο Αγάπιος μίλησε στη μητέρα του την Ελπίδα για το γεγονός αυτό κι κείνη του ζήτησε να ελπίζει και να προσπαθεί

Μίλησε και στην αδελφή του την Πίστη κι εκείνη του είπε  να πιστέψει στο έργο που έχει αναλάβει και θα δει το φυτό του.

Δυστυχώς ο χρόνος που κυλάει σαν παιδί πέρασε κι έπρεπε να πάει το φυτό στο βασιλιά.

Ναι! Ήήταν η μόνη γλάστρα χωρίς φυτό

Όλες οι άλλες ανθισμένες και όμορφες

»Έλα εδώ Αγάπιε Έλα εδώ παιδί μου Εσύ θα γίνεις ο επόμενος βασιλιάς. Εσύ θα πάρεις τη θέση μου.

Εσύ που ξέρεις την αξία της αλήθειας »είπε ο σοφός γεροβασιλιάς».

»Μα γιατί αυτός που δεν έκανε κάτι»; είπε η Βάσω

»Έκανε το πιο σπουδαίο. Είπε την αλήθεια. Ήταν ένα τίμιο παιδί

Οι σπόροι όλοι ήταν βρασμένοι και κανένας δε φύτρωνε.

Όλες οι γλάστρες έπρεπε να είναι χωρίς φυτό.

Η αλήθεια έλαμψε και εκτιμήθηκε»!

»Τι γίνεται στη ζωή μας δεν μπορώ να το πιστέψω» είπε η Σοφία, την ώρα που χτυπούσε το κουδούνι για να βγουν έξω.

»Ένα γλυκάκι παιδιά για να μας αλλάξει η διάθεση ελάτε όλοι».

»Χρόνια πολλά χαρούμενα και σοφά» φώναξαν όλα τα Δευτεράκια.

Ζωή Μπούζα

Leave a Reply

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *