Ψυχανεμίσματα…Όλοι στο δρόμο θα την βγάλουμε

 

ΠΑΠΟΥΛΑΚΟΥΑύξηση κρουσμάτων και θανάτων παγκοσμίως. Η Ευρώπη σε έξαρση με πρώτη στη σειρά την Ισπανία. Όλα τα Κράτη παίρνουν μέτρα προστασίας, προσπαθώντας να αποφύγουν το ολικό lockdown. 19 περιοχές της Χώρας μας στο παρά πέντε για κλείσιμο, με μέτρα αυστηρά για την ώρα. Αφού κλείνουν τα μαγαζιά στις 12 σωστό το βρίσκω να απαγορεύσουν και την κυκλοφορία τις ίδιες ώρες, ειδικά μετά την εικόνα συνωστισμού σε πλατείες μετά το κλείσιμο των καταστημάτων εστίασης.

Ας το δούμε θετικά, ευκαιρία να μας δει και το σπίτι μας, ευκαιρία να καθίσουμε και λίγο στη βεράντα ή το μπαλκόνι αν δεν μας κολλάει ύπνος. Μικρές απλές απολαύσεις που παρά τις ευκολίες / παροχές των κατοικιών μας, τις έχουμε αφήσει πίσω στο χθες και προτιμάμε τις πλατείες και το σουλάτσο! Και στη βεράντα μπορείς να απολαύσεις μια μπύρα ή ένα ποτό με έναν-δύο φίλους! Σήμερα οι βεράντες και τα μπαλκόνια στέκουν άδεια κι έρημα, σε βαθμό που αναρωτιέσαι αν μένουν άνθρωποι μέσα. Σα να μην υπάρχει ζωή, ακόμα και τα περισσότερα παντζούρια είναι κλειστά. Ας θυμηθούμε λοιπόν κάποιες παλιές συνήθειες όσοι τις ζήσαμε, ή ας αποκτήσουν οι νεώτεροι καινούργιες συνήθειες προσαρμοσμένες στα νέα δεδομένα!

Η κατάσταση αυτή απ’ ότι φαίνεται θα κρατήσει καιρό, τουλάχιστον για 2 χρόνια το βλέπω και οι συνέπειές της ανυπολόγιστες. Πρέπει λοιπόν να βρούμε τρόπο να επιβιώσουμε μέσα σ’ αυτήν. Φυσικά, δεν κινδυνεύουμε μόνο από τον κορωνοϊό, κινδυνεύουμε καθημερινά κι από τόσα άλλα, απλώς δεν δεχόμαστε για τα υπόλοιπα την πολιορκία που έχουμε δεχθεί για τον συγκεκριμένο ιό.  Διαλυμένος ο Έλληνας από τα 10 χρόνια οικονομικής κρίσης, ήρθε και η ‘’πανδημία’’ για να τον αποτελειώσει. 10 χρόνια τώρα με ένα φόβο / τρόμο ζούμε, είτε για τα οικονομικά, είτε για τον ιό, είτε για αρρώστιες διάφορες που μας διαφημίζουν με το πρόσχημα πάντα της προφύλαξης και της έγκαιρης διάγνωσης. Κι από την άλλη να σου κλείνουν ραντεβού με γιατρό μετά από 5-6 μήνες. Δεν έχουν όλοι τη δυνατότητα να πληρώνουν γιατρούς και εξετάσεις εκτός Ταμείου. Γενικώς η καθημερινότητα μας έχει γίνει πολύ δύσκολη κι όσο για την κανονικότητα που ακούμε να λένε, την παλιά που ξέραμε καλύτερα να την ξεχάσουμε, απεχώρησε και τη θέση της πήρε μια άλλη! Μια κανονικότητα του παραλόγου, της υπερβολής, της στέρησης της Ελευθερίας σε πολλά, της κατάργησης εργασιακών δικαιωμάτων, της κατάργησης κάποιων επαγγελμάτων,  ανατροπής παλαιών δεδομένων,  διαταραχής σχέσεων, πίστης, ιστορίας, θρησκείας και άλλων!

Νομιμοποιήθηκαν οι μειώσεις στις συντάξεις κι άντε εσύ συνταξιούχε να βρεις το δίκιο σου τώρα πια. Σου άρπαξαν το βόδι και σου δίνουν κομμάτι από την ουρά με ύφος ευεργέτη! Έρχεται και ο πτωχευτικός νόμος, που δεν είναι άλλο από τη ρευστοποίηση της Ιδιωτικής περιουσίας, όσων αδυνατούν να πληρώνουν δόσεις σε δάνεια, ή στο Δημόσιο. Θα κλάψουν μανούλες, ούτε πρώτη κατοικία προστατεύεται. Απλώς θα σου παρέχουν το δικαίωμα να μένεις μέσα ως ενοικιαστής, καταβάλλοντας ενοίκιο, κι αυτό για 12 χρόνια. Ε σου λέει οι μεγαλύτεροι θα έχουν αποδημήσει ως τότε, οι νεώτεροι θα τραβήξουν το δρόμο τους μέχρι τότε. Σου παρέχουν την ψευδαίσθηση πως δεν το χάνεις, μένοντας μέσα.

Αυτός ο νόμος εξυπηρετεί περιπτώσεις ανθρώπων που δεν έχουν τίποτα στο όνομα τους, ή μόνο μια πρώτη κατοικία προσημειωμένη ή μη! Σ’ αυτούς δίνεται ας πούμε μια ‘’ευκαιρία’’ να γλιτώσουν το κυνήγι των χρεών, και όσοι θέλουν και μπορούν να καταβάλλουν το αντίτιμο, να παραμένουν στο σπίτι ως ενοικιαστές. Ο οιοσδήποτε άλλος που διαθέτει περιουσιακά στοιχεία είναι χαμένος από χέρι. Μένει στην ψάθα και ξεκινάει από το μηδέν. Όσο κι αν το χρυσώνουν το χάπι μιλώντας πομπωδώς για απαλλαγή χρεών και μια δεύτερη ευκαιρία, στην πράξη θα το δείτε, όσοι δεν μπορείτε ή δεν θέλετε να το δείτε τώρα. Δεύτερη ευκαιρία όταν τα έχεις χάσει όλα και με τους μισθούς που κυκλοφορούν στην αγορά πλέον, δεν υπάρχει. Μεροδούλι, μεροφάϊ  και να ευχόμαστε να υπάρχει κι αυτό. Κάποτε ρωτούσαμε ‘’τι δουλειά κάνεις;’’ σήμερα ρωτάμε ‘’έχεις δουλειά;’’ και θεωρείται προνομιούχος όποιος δουλεύει έστω και με 400 Ε το μήνα! Θα μένεις στον άσσο και σε έχουν πείσει πως πρέπει να νιώθεις και υποχρέωση που σε στήριξαν!

Νίκη Άννα Παπουλάκου.

Leave a Reply

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *