Ως που θα φτάσεις;

ΜΠΟΥΡΗ1Χρόνια πολλά! Χριστός Ανέστη! Με υγεία και χαρές σε κάθε σπίτι εύχομαι!

Πέρασε κι’ αυτό το Πάσχα, σαν να μην πέρασε δηλαδή. Με λίγο πιο χαλαρά μέτρα από πέρυσι, αλλά πάνω κάτω στα ίδια πλαίσια.

Ταλαιπωρημένος κόσμος από διάφορα πράγματα και καταστάσεις που τον βαραίνουν. Είτε σωματικά, είτε ψυχικά. Όμως υπάρχει κάτι που νοιώθουμε μέσα μας ότι αλλάζει.

Φταίει η μέρα που μεγαλώνει; Αυτός ο υπέροχος ήλιος που μας φωτίζει και είναι γιατρός των πάντων; Αυτή η διαφορά θερμοκρασίας που μύρισε καλοκαίρι; Ο κλοιός που ξεσφίγγει; Οι άνθρωποι που εμβολιάζονται; Κάτι… κάτι αλλάζει. Μια αισιοδοξία ότι βγαίνουμε από κάτι δύσκολο και με μια θέση ετοιμότητας που περιμένει την εκκίνηση.

Σηκώνομαι το πρωί, κάνω τις καθιερωμένες ρομποτικές πια κινήσεις του νοικοκυριού, έχοντας όμως στο νου μου να κάνω κάτι ξεχωριστό, κάτι που να διαφέρει από τις άλλες μέρες. Από κάτι απλό, όπως το να βρεθώ με φίλους έξω στην πλατεία, να μιλήσω, να γελάσω, να επικοινωνήσω. Αλήθεια πόσο μας έλΜΠΟΥΡΗειψαν απλά, καθημερινά, δεδομένα πράγματα!

Να πάρω τα παιδιά μου για μια εκδρομή λίγο παραέξω, να δω θάλασσα, φύση, να αναπνεύσω καθαρό αέρα. Ανοίξανε οι καφετέριες, η εστίαση γενικότερα. Όλα ωραία, όλα χρειάζονται. Βασικά η ουσία είναι μία. Η επικοινωνία.

Λέμε πιο εύκολα πράγματα που αισθανόμαστε, τα πράγματα που θέλουμε να βγάλουμε από μέσα μας. Αυτοί που ενοχλούνται δεν έχουν τόσο σημασία πια για μας. Οι άνθρωποί μας, αυτοί που νοιάζονται, μας καταλαβαίνουν απόλυτα ακόμα και μέσα από τις σιωπές μας. Πόσο χρόνο χάσαμε για το τι θα πει ο κόσμος; Ο κόσμος πάντα λέει, και εάν κάτσουμε να το καλοσκεφτούμε έχει ήδη πει. Έτσι είναι από πάντα. Στη φύση μας, στο DNA μας. Να πούμε, να σχολιάσουμε, να κρίνουμε, να κατακρίνουμε πολλές φορές τη ζωή του άλλου. Συνήθως ο χειρότερος, έχει να λέει.

Αυτός που έχει ήσυχη τη συνείδηση του δεν θα ασχοληθεί. Πριν να απαντήσουμε λοιπόν σε κάτι, ας σκεφτούμε τις αμέτρητες ευλογίες που μας έχει δώσει ο Θεός, χωρίς να τις ζητήσουμε. Νομίζαμε πως ήταν δεδομένα, όμως δεν είναι έτσι.

Προχθές ήταν παγκόσμια ημέρα γέλιου και χαμόγελου. Συνηθίζεται να βαφτίζουμε κάποιες μέρες του χρόνου πια. Αλήθεια, μπορούμε να σκεφτούμε ότι κάποια πράγματα δεν θέλουν προσπάθεια; Είναι φυσικά. Έρχονται από μόνα τους. Αβίαστα. Η ζωή είναι καθρέφτης. Μας κοιτάει όπως ακριβώς τον κοιτάμε εμείς. Οι εκφράσεις μας, οι συσπάσεις μας, η επικοινωνία μας δεν μπορεί να είναι χωρίς χαμόγελο. Είναι η καμπύλη που ισιώνει τα πάντα.

Είναι η ένδειξη ότι όλα βαίνουν καλώς. Και εάν όχι, θα γίνουν. Παίρνεις δύναμη, κουράγιο και αισιοδοξία να συνεχίσεις.

Μια βόλτα στον ήλιο, μια μικρή συγκέντρωση οικογένειας ή φίλων, ο ήχος της φύσης, η θάλασσα, μας θυμίζουν όλα τα ωραία που έχουμε. Μερικές φορές ο Θεός κόβει το κλαδί κάτω από τα πόδια μας, για να μας θυμίσει ότι μπορούμε να πετάξουμε. Ξεπερνώντας εμπόδια, στο τέλος θα βρεθούμε εκεί που πάντα θέλαμε. Ακόμα και η βροχή που μας μουσκεύει, έχει το νόημά της. Όλα μπορούν να μπουν ξανά στη θέση τους με λίγη προσπάθεια, και καλή θέληση πάντα.

Τα καλύτερα έρχονται σ αυτούς που δεν τα παρατάνε ποτέ!

Κάποιες φορές στη θέα και μόνο μιας όμορφης εικόνας, νοιώθουμε ότι η ζωή είναι μικρές στιγμές ευτυχίας. Μην ξεχνάμε ότι υπάρχει πάντα το όνειρο…

Καλή συνέχεια, καλή επάνοδο!

Σοφία Μπουρή

Leave a Reply

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *